कृष्णकर्णामृतम् — शतक 3

Krishna Karnamrita

104 verses

अस्ति स्वस्त्ययनं समस्तजगतामभ्यस्तलक्ष्मीस्तनं वस्तु ध्वस्तरजस्तमोभिरनिशं न्यस्तं पुरस्तादिव । हस्तोदस्तगिरीन्द्रमस्तकतरुप्रस्तारविस्तारित\- स्रस्तस्वस्तरुसूनसंस्तरलसत्प्रस्तावि राधास्तुतम्

asti svastyayanaṃ samastajagatāmabhyastalakṣmīstanaṃ vastu dhvastarajastamobhiraniśaṃ nyastaṃ purastādiva | hastodastagirīndramastakataruprastāravistārita\- srastasvastarusūnasaṃstaralasatprastāvi rādhāstutam

॥ 3.1 ॥

राधाराधितविभ्रमाद्भुतरसं लावण्यरत्नाकरं साधारण्यपदव्यतीतसहजस्मेराननाम्भोरुहम् । आलम्बे हरिनीलगर्वगुरुतासर्वस्वनिर्वापणं बालं वैणविकं विमुग्धमधुरं मूर्धाभिषिक्तं महः

rādhārādhitavibhramādbhutarasaṃ lāvaṇyaratnākaraṃ sādhāraṇyapadavyatītasahajasmerānanāmbhoruham | ālambe harinīlagarvagurutāsarvasvanirvāpaṇaṃ bālaṃ vaiṇavikaṃ vimugdhamadhuraṃ mūrdhābhiṣiktaṃ mahaḥ

॥ 3.2 ॥

करिणामलभ्यगतिवैभवं भजे करुणावलम्बितकिशोरविग्रहम् । यमिनामनारतविहारि मानसे यमुनावनान्तरसिकं परं महः

kariṇāmalabhyagativaibhavaṃ bhaje karuṇāvalambitakiśoravigraham | yamināmanāratavihāri mānase yamunāvanāntarasikaṃ paraṃ mahaḥ

॥ 3.3 ॥

अतन्त्रितत्रिजगदपि व्रजाङ्गनानियन्त्रितं विपुलविलोचनाज्ञया । निरन्तरं मम हृदये विज्जृम्भतां समन्ततः सरसतरं परं महः

atantritatrijagadapi vrajāṅganāniyantritaṃ vipulavilocanājñayā | nirantaraṃ mama hṛdaye vijjṛmbhatāṃ samantataḥ sarasataraṃ paraṃ mahaḥ

॥ 3.4 ॥

कन्दर्पप्रतिमल्लकान्तिविभवं कादम्बिनीबान्धवं वृन्दारण्यविलासिनीव्यसनिनं वेषेण भूषामयम् । मन्दस्मेरमुखाम्बुजं मधुरिमव्यामृष्टबिम्बाधरं वन्दे कन्दलितार्द्रयौवनवनं कैशोरकं शार्ङ्गिणः

kandarpapratimallakāntivibhavaṃ kādambinībāndhavaṃ vṛndāraṇyavilāsinīvyasaninaṃ veṣeṇa bhūṣāmayam | mandasmeramukhāmbujaṃ madhurimavyāmṛṣṭabimbādharaṃ vande kandalitārdrayauvanavanaṃ kaiśorakaṃ śārṅgiṇaḥ

॥ 3.5 ॥

आमुक्तमानुषममुक्तनिजानुभाव\- मारूढयौवनमगूढविदग्धलीलम् । आमृष्टयौवनमनष्टकिशोरभाव\- माद्यं महः किमपि माद्यति मानसे मे

āmuktamānuṣamamuktanijānubhāva\- mārūḍhayauvanamagūḍhavidagdhalīlam | āmṛṣṭayauvanamanaṣṭakiśorabhāva\- mādyaṃ mahaḥ kimapi mādyati mānase me

॥ 3.6 ॥

ते ते भावास्सकलजगदीलोभनीयप्रभावाः नानातृष्णासुहृदि हृदि मे काममाविर्भवन्तु । वीणावेणुक्वणितलसितस्मेरवक्त्रारविन्दा\- न्नाहं जाने मधुरमपरं नन्दपुण्याम्बुराशेः

te te bhāvāssakalajagadīlobhanīyaprabhāvāḥ nānātṛṣṇāsuhṛdi hṛdi me kāmamāvirbhavantu | vīṇāveṇukvaṇitalasitasmeravaktrāravindā\- nnāhaṃ jāne madhuramaparaṃ nandapuṇyāmburāśeḥ

॥ 3.7 ॥

सुकृतिभिरादृते सरसवेणुनिनादसुधा\- रसलहरीविहारनिरवग्रहकर्णपुटे । व्रजवरसुन्दरीमुखसरोरुहसारसिके महसि कदा नु मज्जति मदीयमिदं हृदयम्

sukṛtibhirādṛte sarasaveṇuninādasudhā\- rasalaharīvihāraniravagrahakarṇapuṭe | vrajavarasundarīmukhasaroruhasārasike mahasi kadā nu majjati madīyamidaṃ hṛdayam

॥ 3.8 ॥

तृष्णातुरे चेतसि जृम्भमाणं मुष्णन्मुहुर्मोहमहान्धकारम् । पुष्णातु नः पुण्यदयैकसिन्धोः कृष्णस्य कारुण्यकटाक्षकेलिः

tṛṣṇāture cetasi jṛmbhamāṇaṃ muṣṇanmuhurmohamahāndhakāram | puṣṇātu naḥ puṇyadayaikasindhoḥ kṛṣṇasya kāruṇyakaṭākṣakeliḥ

॥ 3.9 ॥

निखिलागममौलिलालितं पदकमलं परमस्य तेजसः । व्रजभुवि बहुमन्महेतरां सरसकरीषविशेषरूषितम्

nikhilāgamamaulilālitaṃ padakamalaṃ paramasya tejasaḥ | vrajabhuvi bahumanmahetarāṃ sarasakarīṣaviśeṣarūṣitam

॥ 3.10 ॥

उदारमृदुलस्मितव्यतिकराभिरामाननं मुदा मुहुरुदीर्णया मुनिमनोऽम्बुजाम्रेडितम् । मदालसविलोचनव्रजवधूमुखास्वादितं कदा नु कमलेक्षणं कमपि बालमालोकये

udāramṛdulasmitavyatikarābhirāmānanaṃ mudā muhurudīrṇayā munimano'mbujāmreḍitam | madālasavilocanavrajavadhūmukhāsvāditaṃ kadā nu kamalekṣaṇaṃ kamapi bālamālokaye

॥ 3.11 ॥

व्रजजनमदयोषिल्लोचनोच्छिष्टशेषी\- कृतमतिचपलाभ्यां लोचनाभ्यामुभाभ्याम् । सकृदपि परिपातुं ते वयं पारयामः कुवलयदलनीलं कान्तिपूरं कदा नु

vrajajanamadayoṣillocanocchiṣṭaśeṣī\- kṛtamaticapalābhyāṃ locanābhyāmubhābhyām | sakṛdapi paripātuṃ te vayaṃ pārayāmaḥ kuvalayadalanīlaṃ kāntipūraṃ kadā nu

॥ 3.12 ॥

घोषयोषिदनुगीतयौवनं कोमलस्तनितवेणुनिस्स्वनम् । सारभूतमभिरामसम्पदां धाम तामरसलोचनं भजे

ghoṣayoṣidanugītayauvanaṃ komalastanitaveṇunissvanam | sārabhūtamabhirāmasampadāṃ dhāma tāmarasalocanaṃ bhaje

॥ 3.13 ॥

लीलया ललितयावलम्बितं मूलगेहमिव मूर्तिसम्पदाम् । नीलनीरदविकासविभ्रमं बालमेव वयमाद्रियामहे

līlayā lalitayāvalambitaṃ mūlagehamiva mūrtisampadām | nīlanīradavikāsavibhramaṃ bālameva vayamādriyāmahe

॥ 3.14 ॥

वन्दे मुरारेश्चरणारविन्दद्वन्द्वं दयादर्शितशैशवस्य । वन्दारुवृन्दारकवृन्दमौलिमन्दारमालाविनिमर्दभीरु

vande murāreścaraṇāravindadvandvaṃ dayādarśitaśaiśavasya | vandāruvṛndārakavṛndamaulimandāramālāvinimardabhīru

॥ 3.15 ॥

यस्मिन् नृत्यति यस्य शेखरभरैः क्रौञ्चद्विषश्चन्द्रकी यस्मिन् दृप्यति यस्य घोषसुरभिं जिघ्रन् वृषो धूर्जटेः । यस्मिन् सज्जति यस्य विभ्रमगतिं वाञ्छन् हरेस्सिन्धुर\- स्तद्वृन्दावनकल्पकद्रुमवनं तं वा किशोरं भजे

yasmin nṛtyati yasya śekharabharaiḥ krauñcadviṣaścandrakī yasmin dṛpyati yasya ghoṣasurabhiṃ jighran vṛṣo dhūrjaṭeḥ | yasmin sajjati yasya vibhramagatiṃ vāñchan haressindhura\- stadvṛndāvanakalpakadrumavanaṃ taṃ vā kiśoraṃ bhaje

॥ 3.16 ॥

अरुणाधरामृतविशेषितस्मितं वरुणालयानुगतवर्णवैभवम् । तरुणारविन्ददलदीर्घलोचनं करुणामयं कमपि बालमाश्रये

aruṇādharāmṛtaviśeṣitasmitaṃ varuṇālayānugatavarṇavaibhavam | taruṇāravindadaladīrghalocanaṃ karuṇāmayaṃ kamapi bālamāśraye

॥ 3.17 ॥

लावण्यवीचीरचिताङ्गभूषां भूषापदारोपितपुण्यबर्हाम् । कारुण्यधारालकटाक्षमालां बालां भजे वल्लववंशलक्ष्मीम् ॥ ३।१८। मधुरैकरसं वपुर्विभोर्मथुरावीथिचरं भजामहे । नगरीमृगशाबलोचनानां नयनेन्दीवरवर्षवर्षितम्

lāvaṇyavīcīracitāṅgabhūṣāṃ bhūṣāpadāropitapuṇyabarhām | kāruṇyadhārālakaṭākṣamālāṃ bālāṃ bhaje vallavavaṃśalakṣmīm || 3|18| madhuraikarasaṃ vapurvibhormathurāvīthicaraṃ bhajāmahe | nagarīmṛgaśābalocanānāṃ nayanendīvaravarṣavarṣitam

॥ 3.19 ॥

पर्याकुलेन नयनान्तविजृम्भितेन वक्त्रेण कोमलदरस्मितविभ्रमेण । मन्द्रेण मञ्जुलतरेण च जल्पितेन नन्दस्य हन्त तनयो हृदयं धुनोति

paryākulena nayanāntavijṛmbhitena vaktreṇa komaladarasmitavibhrameṇa | mandreṇa mañjulatareṇa ca jalpitena nandasya hanta tanayo hṛdayaṃ dhunoti

॥ 3.20 ॥

कन्दर्पकण्डूलकटाक्षवन्दीरिन्दीवराक्षीरभिलाषमाणान् । मन्दस्मिताधारमुखारविन्दान् वन्दामहे वल्लवधूर्तपादान् ॥ ३।२१। लीलाटोपकटाक्षनिर्भरपरिष्वङ्गप्रसङ्गाधिक\- प्रीते गीतिविभङ्गसङ्गरलसद्वेणुप्रणादामृते । राधालोचनलालितस्य ललितस्मेरे मुरारेर्मुदा माधुर्यैकरसे मुखेन्दुकमले मग्नं मदीयं मनः

kandarpakaṇḍūlakaṭākṣavandīrindīvarākṣīrabhilāṣamāṇān | mandasmitādhāramukhāravindān vandāmahe vallavadhūrtapādān || 3|21| līlāṭopakaṭākṣanirbharapariṣvaṅgaprasaṅgādhika\- prīte gītivibhaṅgasaṅgaralasadveṇupraṇādāmṛte | rādhālocanalālitasya lalitasmere murārermudā mādhuryaikarase mukhendukamale magnaṃ madīyaṃ manaḥ

॥ 3.22 ॥

शरणागतव्रजपञ्जरे शरणे शार्ङ्गधरस्य वैभवे । कृपया धृतगोपविग्रहे कियदन्यन्मृगयामहे वयम्

śaraṇāgatavrajapañjare śaraṇe śārṅgadharasya vaibhave | kṛpayā dhṛtagopavigrahe kiyadanyanmṛgayāmahe vayam

॥ 3.23 ॥

जगत्त्रयैकान्तमनोज्ञभूमिचेतस्यजस्रं मम सन्निधत्ताम् । रामासमास्वादितसौकुमार्यं राधास्तनाभोगरसज्ञमोजः

jagattrayaikāntamanojñabhūmicetasyajasraṃ mama sannidhattām | rāmāsamāsvāditasaukumāryaṃ rādhāstanābhogarasajñamojaḥ

॥ 3.24 ॥

वयमेते विश्वसिमः करुणाकर कृष्ण किंवदन्तीम् । अपि च विभो तव ललिते चपलतरा मतिरियं बाल्ये

vayamete viśvasimaḥ karuṇākara kṛṣṇa kiṃvadantīm | api ca vibho tava lalite capalatarā matiriyaṃ bālye

॥ 3.25 ॥

वत्सपालचरः कोऽपि वत्सः श्रीवत्सलाञ्छनः । उत्सवाय कदा भावीत्युत्सुके मम लोचने

vatsapālacaraḥ ko'pi vatsaḥ śrīvatsalāñchanaḥ | utsavāya kadā bhāvītyutsuke mama locane

॥ 3.26 ॥

मधुरिमभरिते मनोभिरामे मृदुलतरस्मितमुद्रिताननेन्दौ । त्रिभुवननयनैकलोभनीये महसि वयं व्रजभाजि लालसाः स्मः

madhurimabharite manobhirāme mṛdulatarasmitamudritānanendau | tribhuvananayanaikalobhanīye mahasi vayaṃ vrajabhāji lālasāḥ smaḥ

॥ 3.27 ॥

मुखारविन्दे मकरन्दबिन्दुनिष्यन्दलीलामुरलीनिनादे । व्रजाङ्गनापाङ्गतरङ्गभृङ्गसंग्रामभूमौ तव लालसाः स्मः

mukhāravinde makarandabinduniṣyandalīlāmuralīnināde | vrajāṅganāpāṅgataraṅgabhṛṅgasaṃgrāmabhūmau tava lālasāḥ smaḥ

॥ 3.28 ॥

आताम्रायतलोचनांशुलहरीलीलासुधाप्यायितैः गीताम्रेडितदिव्यकेलिभरितैः स्फीतं व्रजस्त्रीजनैः । स्वेदाम्भःकणभूषितेन किमपि स्मेरेण वक्त्रेन्दुना पादाम्भोजमृदुप्रचारसुभगं पश्यामि दृश्यं महः

ātāmrāyatalocanāṃśulaharīlīlāsudhāpyāyitaiḥ gītāmreḍitadivyakelibharitaiḥ sphītaṃ vrajastrījanaiḥ | svedāmbhaḥkaṇabhūṣitena kimapi smereṇa vaktrendunā pādāmbhojamṛdupracārasubhagaṃ paśyāmi dṛśyaṃ mahaḥ

॥ 3.29 ॥

पाणौ वेणुः प्रकृतिसुकुमाराकृतौ बाल्यलक्ष्मीः पार्श्वे बालाः प्रणयसरसालोकितापाङ्गलीलाः । मौलौ बर्हं मधुरवदनाम्भोरुहे मौग्ध्यमुद्रे\- त्यार्द्राकारं किमपि कितवं ज्योतिरन्वेषयामः

pāṇau veṇuḥ prakṛtisukumārākṛtau bālyalakṣmīḥ pārśve bālāḥ praṇayasarasālokitāpāṅgalīlāḥ | maulau barhaṃ madhuravadanāmbhoruhe maugdhyamudre\- tyārdrākāraṃ kimapi kitavaṃ jyotiranveṣayāmaḥ

॥ 3.30 ॥

आरूढवेणुतरुणाधरविभ्रमेण माधुर्यशालिवदनाम्बुजमुद्वहन्ती । आलोक्यतां किमनया वनदेवता वः कैशोरके वयसि कापि च कान्तियष्टिः

ārūḍhaveṇutaruṇādharavibhrameṇa mādhuryaśālivadanāmbujamudvahantī | ālokyatāṃ kimanayā vanadevatā vaḥ kaiśorake vayasi kāpi ca kāntiyaṣṭiḥ

॥ 3.31 ॥

अनन्यसाधारणकान्तिकान्तमाक्रान्तगोपीनयनारविन्दम् । पुंसः पुराणस्य नवं विलासं पुण्येन पूर्णेन विलोकयिष्ये

ananyasādhāraṇakāntikāntamākrāntagopīnayanāravindam | puṃsaḥ purāṇasya navaṃ vilāsaṃ puṇyena pūrṇena vilokayiṣye

॥ 3.32 ॥

साष्टाङ्गपातमभिवन्द्य समस्तभावैः सर्वान् सुरेन्द्रनिकरानिदमेव याचे । मन्दस्मितार्द्रमधुराननचन्द्रबिम्बे नन्दस्य पुण्यनिचये मम भक्तिरस्तु

sāṣṭāṅgapātamabhivandya samastabhāvaiḥ sarvān surendranikarānidameva yāce | mandasmitārdramadhurānanacandrabimbe nandasya puṇyanicaye mama bhaktirastu

॥ 3.33 ॥

एषु प्रवाहेषु स एव मन्ये क्षणोऽपि गण्यः पुरुषायुषेषु । आस्वाद्यते यत्र कयापि भक्त्या नीलस्य बालस्य निजं चरित्रम्

eṣu pravāheṣu sa eva manye kṣaṇo'pi gaṇyaḥ puruṣāyuṣeṣu | āsvādyate yatra kayāpi bhaktyā nīlasya bālasya nijaṃ caritram

॥ 3.34 ॥

निसर्गसरसाधरं निजदयार्द्रदिव्येक्षणं मनोज्ञमुखपङ्कजं मधुरसार्द्रमन्दस्मितम् । रसज्ञहृदयास्पदं रमितवल्लवीलोचनं पुनःपुनरुपास्महे भुवनलोभनीयं महः

nisargasarasādharaṃ nijadayārdradivyekṣaṇaṃ manojñamukhapaṅkajaṃ madhurasārdramandasmitam | rasajñahṛdayāspadaṃ ramitavallavīlocanaṃ punaḥpunarupāsmahe bhuvanalobhanīyaṃ mahaḥ

॥ 3.35 ॥

स कोऽपि बालस्सरसीरुहाक्षः सा च व्रजस्त्रीजनपादधूलिः । मुहुस्तदेतद्युगलं मदीये मोमुह्यमानोऽपि मनस्युदेतु

sa ko'pi bālassarasīruhākṣaḥ sā ca vrajastrījanapādadhūliḥ | muhustadetadyugalaṃ madīye momuhyamāno'pi manasyudetu

॥ 3.36 ॥

मयि प्रयाणाभिमुखे च वल्लवीस्तनद्वयीदुर्ललितस्स बालकः । शनैश्शनैः श्रावितवेणुनिस्वनो विलासवेषेण पुरः प्रतीयताम्

mayi prayāṇābhimukhe ca vallavīstanadvayīdurlalitassa bālakaḥ | śanaiśśanaiḥ śrāvitaveṇunisvano vilāsaveṣeṇa puraḥ pratīyatām

॥ 3.37 ॥

अतिभूमिमभूमिमेव वा वचसां वासितवल्लवीस्तनम् । मनसामपरं रसायनं मधुराद्वैतमुपास्महे महः

atibhūmimabhūmimeva vā vacasāṃ vāsitavallavīstanam | manasāmaparaṃ rasāyanaṃ madhurādvaitamupāsmahe mahaḥ

॥ 3.38 ॥

जननान्तरेऽपि जगदेकमण्डने कमनीयधाम्नि कमलायतेक्षणे । व्रजसुन्दरीजनविलोचनामृते चपलानि सन्तु सकलेन्द्रियाणि मे

jananāntare'pi jagadekamaṇḍane kamanīyadhāmni kamalāyatekṣaṇe | vrajasundarījanavilocanāmṛte capalāni santu sakalendriyāṇi me

॥ 3.39 ॥

मुनिश्रेणीवन्द्यं मदभरलसद्वल्लववधू\- स्तनश्रोणीबिम्बस्तिमितनयनाम्भोजसुभगम् । पुनः श्लाघाभूमिं पुलकितगिरां नैगमगिरां घनश्यामं वन्दे किमपि कमनीयाकृति महः

muniśreṇīvandyaṃ madabharalasadvallavavadhū\- stanaśroṇībimbastimitanayanāmbhojasubhagam | punaḥ ślāghābhūmiṃ pulakitagirāṃ naigamagirāṃ ghanaśyāmaṃ vande kimapi kamanīyākṛti mahaḥ

॥ 3.40 ॥

अनुचुम्बतामविचलेन चेतसा मनुजाकृतेर्मधुरिमश्रियं विभोः । अयि देव कृष्ण दयितेति जल्पतामपि नो भवेयुरपि नाम तादृशः

anucumbatāmavicalena cetasā manujākṛtermadhurimaśriyaṃ vibhoḥ | ayi deva kṛṣṇa dayiteti jalpatāmapi no bhaveyurapi nāma tādṛśaḥ

॥ 3.41 ॥

किशोरवेषेण कृशोदरीदृशां विशेषदृश्येन विशाललोचनम् । यशोदया लब्धयशोनवाम्बुधेर्निशामये नीलनिशाकरं कदा

kiśoraveṣeṇa kṛśodarīdṛśāṃ viśeṣadṛśyena viśālalocanam | yaśodayā labdhayaśonavāmbudherniśāmaye nīlaniśākaraṃ kadā

॥ 3.42 ॥

प्रकृतिरवतु नो विलासलक्ष्म्याः प्रकृतिजडं प्रणतापराधवीथ्याम् । सुकृतिकृतपदं किशोरभावे सुकृतिमनः प्रणिधानपात्रमोजः

prakṛtiravatu no vilāsalakṣmyāḥ prakṛtijaḍaṃ praṇatāparādhavīthyām | sukṛtikṛtapadaṃ kiśorabhāve sukṛtimanaḥ praṇidhānapātramojaḥ

॥ 3.43 ॥

अपहसितसुधामदावलेपैरतिसुमनोहरमार्द्रमन्दहासैः । व्रजयुवतिविलोचनावलेह्यं रमयतु धाम रमावरोधनं नः

apahasitasudhāmadāvalepairatisumanoharamārdramandahāsaiḥ | vrajayuvativilocanāvalehyaṃ ramayatu dhāma ramāvarodhanaṃ naḥ

॥ 3.44 ॥

अङ्कुरितस्मेरदशाविशेषैरश्रान्तहर्षामृतवर्षमक्ष्णाम् । संक्रीडतां चेतसि गोपकन्याघनस्तनस्वस्त्ययनं महो नः

aṅkuritasmeradaśāviśeṣairaśrāntaharṣāmṛtavarṣamakṣṇām | saṃkrīḍatāṃ cetasi gopakanyāghanastanasvastyayanaṃ maho naḥ

॥ 3.45 ॥

मृगमदपङ्कसङ्करविशेषितवन्यमहा\- गिरितटगण्डगैरिकघनद्रवविद्रुमितम् । अजितभुजान्तरं भजत हे व्रजगोपवधू\- स्तनकलशस्थलीघुसृणमर्दनकर्दमितम्

mṛgamadapaṅkasaṅkaraviśeṣitavanyamahā\- giritaṭagaṇḍagairikaghanadravavidrumitam | ajitabhujāntaraṃ bhajata he vrajagopavadhū\- stanakalaśasthalīghusṛṇamardanakardamitam

॥ 3.46 ॥

आमूलपल्लवितलीलमपाङ्गजालैरासिञ्चती भुवनमादृतगोपवेषा । बालाकृतिर्मृदुलमुग्धमुखेन्दुबिम्बा माधुर्यसिद्धिरवतान्मधुविद्विषो नः

āmūlapallavitalīlamapāṅgajālairāsiñcatī bhuvanamādṛtagopaveṣā | bālākṛtirmṛdulamugdhamukhendubimbā mādhuryasiddhiravatānmadhuvidviṣo naḥ

॥ 3.47 ॥

विरणन् मणिनूपुरं व्रजे चरणाम्भोजमुपास्स्व शार्ङ्गिणः । सरसे सरसि श्रियाश्रितं कमलं वा कलहंसनादितम्

viraṇan maṇinūpuraṃ vraje caraṇāmbhojamupāssva śārṅgiṇaḥ | sarase sarasi śriyāśritaṃ kamalaṃ vā kalahaṃsanāditam

॥ 3.48 ॥

शरणमशरणानां शारदाम्भोजनेत्रं निरवधिमधुरिम्णा नीलवेषेण रम्यम् । स्मरशरपरतन्त्रस्मेरनेत्राम्बुजाभि\- र्व्रजयुवतिभिरव्याद् ब्रह्म संवेष्टितं नः

śaraṇamaśaraṇānāṃ śāradāmbhojanetraṃ niravadhimadhurimṇā nīlaveṣeṇa ramyam | smaraśaraparatantrasmeranetrāmbujābhi\- rvrajayuvatibhiravyād brahma saṃveṣṭitaṃ naḥ

॥ 3.49 ॥

सुव्यक्तकान्तिभरसौरभदिव्यगात्र\- मव्यक्तयौवनपरीतकिशोरभावम् । गव्यानुपालनविधावनुशिष्टमव्या\- दव्याजरम्यमखिलेश्वरवैभवं नः

suvyaktakāntibharasaurabhadivyagātra\- mavyaktayauvanaparītakiśorabhāvam | gavyānupālanavidhāvanuśiṣṭamavyā\- davyājaramyamakhileśvaravaibhavaṃ naḥ

॥ 3.50 ॥

अनुगतममरीणामम्बरालम्बिनीनां नयनमधुरिमश्रीनर्मनिर्माणसीम्नाम् । व्रजयुवतिविलासव्यापृतापाङ्गमव्यात्।ह् त्रिभुवनसुकुमारं देवकैशोरकं नः

anugatamamarīṇāmambarālambinīnāṃ nayanamadhurimaśrīnarmanirmāṇasīmnām | vrajayuvativilāsavyāpṛtāpāṅgamavyāt|h tribhuvanasukumāraṃ devakaiśorakaṃ naḥ

॥ 3.51 ॥

आपादमाचूडमतिप्रसक्तैरापीयमाना यमिनां मनोभिः । गोपीजनज्ञातरसाऽवतान्नो गोपलभूपालकुमारमूर्तिः

āpādamācūḍamatiprasaktairāpīyamānā yamināṃ manobhiḥ | gopījanajñātarasā'vatānno gopalabhūpālakumāramūrtiḥ

॥ 3.52 ॥

दिष्ट्या वृन्दावनमृगदृशां विप्रयोगाकुलानां प्रत्यासन्नं प्रणयचपलापाङ्गवीचीतरङ्गैः । लक्ष्मीलीलाकुवलयदलश्यामलं धाम कामान्।ह् पुष्णीयान्नः पुलकमुकुलाभोगभूषाविशेषम्

diṣṭyā vṛndāvanamṛgadṛśāṃ viprayogākulānāṃ pratyāsannaṃ praṇayacapalāpāṅgavīcītaraṅgaiḥ | lakṣmīlīlākuvalayadalaśyāmalaṃ dhāma kāmān|h puṣṇīyānnaḥ pulakamukulābhogabhūṣāviśeṣam

॥ 3.53 ॥

जयति गुहशिखीन्द्रपिञ्छमौलिः सुरगिरिगैरिककल्पिताङ्गरागः । सुरयुवतिविकीर्णसूनवर्षस्नपितविभूषितकुन्तलः कुमारः

jayati guhaśikhīndrapiñchamauliḥ suragirigairikakalpitāṅgarāgaḥ | surayuvativikīrṇasūnavarṣasnapitavibhūṣitakuntalaḥ kumāraḥ

॥ 3.54 ॥

मधुरमन्दशुचिस्मितमञ्जुलं वदनपङ्कजमङ्गजवेल्लितम् । विजयतां व्रजबालवधूजनस्तनतटीविलुठन्नयनं विभोः

madhuramandaśucismitamañjulaṃ vadanapaṅkajamaṅgajavellitam | vijayatāṃ vrajabālavadhūjanastanataṭīviluṭhannayanaṃ vibhoḥ

॥ 3.55 ॥

अलसविलसन्मुग्धस्निग्धस्मितं व्रजसुन्दरी\- मदनकदनस्विन्नं धन्यं महद्वदनाम्बुजम् । तरुणमरुणज्योत्स्नाकार्त्स्न्या स्मितस्नपिताधरं जयति विजयश्रेणीमेणीदृशां मदयन्महः

alasavilasanmugdhasnigdhasmitaṃ vrajasundarī\- madanakadanasvinnaṃ dhanyaṃ mahadvadanāmbujam | taruṇamaruṇajyotsnākārtsnyā smitasnapitādharaṃ jayati vijayaśreṇīmeṇīdṛśāṃ madayanmahaḥ

॥ 3.56 ॥

राधाकेलिकटाक्षवीक्षितमहावक्षःस्थलीमण्डना जीयासुः पुलकाङ्कुरास्त्रिभुवनास्वादीयसस्तेजसः । क्रीडान्तप्रतिसुप्तदुग्धतनयामुग्धावबोधक्षण\- त्रासारूढदृढोपगूहनमहासाम्राज्यसान्द्रश्रियः

rādhākelikaṭākṣavīkṣitamahāvakṣaḥsthalīmaṇḍanā jīyāsuḥ pulakāṅkurāstribhuvanāsvādīyasastejasaḥ | krīḍāntapratisuptadugdhatanayāmugdhāvabodhakṣaṇa\- trāsārūḍhadṛḍhopagūhanamahāsāmrājyasāndraśriyaḥ

॥ 3.57 ॥

स्मितस्नुतसुधाधरा मदशिखण्डिबर्हाङ्किता विशालनयनाम्बुजा व्रजविलासिनीवासिताः । मनोज्ञमुखपङ्कजा मधुरवेणुनादद्रवा जयन्ति मम चेतसश्चिरमुपासिता वासनाः

smitasnutasudhādharā madaśikhaṇḍibarhāṅkitā viśālanayanāmbujā vrajavilāsinīvāsitāḥ | manojñamukhapaṅkajā madhuraveṇunādadravā jayanti mama cetasaściramupāsitā vāsanāḥ

॥ 3.58 ॥

जीयादसौ शिखिशिखण्डकृतावतंसा सांसिद्धिकी सरसकान्तिसुधासमृद्धिः । यद्।ह्बिन्दुलेशकणीकापरिणामभाग्यात् सौभाग्यसीमपदमञ्चति पञ्चबाणः

jīyādasau śikhiśikhaṇḍakṛtāvataṃsā sāṃsiddhikī sarasakāntisudhāsamṛddhiḥ | yad|hbinduleśakaṇīkāpariṇāmabhāgyāt saubhāgyasīmapadamañcati pañcabāṇaḥ

॥ 3.59 ॥

आयामेन दृशोर्विशालतरयोरक्षय्यमार्द्रस्मित\- च्छायाधर्षितशारदेन्दुललितं चापल्यमात्रं शिशोः । आयासानपरान्विधूय रसिकैरास्वाद्यमानं मुहु\- र्जीयादुन्मदवल्लवीकुचभराधारं किशोरं महः

āyāmena dṛśorviśālatarayorakṣayyamārdrasmita\- cchāyādharṣitaśāradendulalitaṃ cāpalyamātraṃ śiśoḥ | āyāsānaparānvidhūya rasikairāsvādyamānaṃ muhu\- rjīyādunmadavallavīkucabharādhāraṃ kiśoraṃ mahaḥ

॥ 3.60 ॥

स्कन्धावारसदो व्रजः कतिपये गोपास्सहायादयः स्कन्धालम्बिनि वत्सदाम्नि धनदा गोपाङ्गनाः स्वाङ्गनाः । शृङ्गारा गिरिगैरिकं शिव शिव श्रीमन्ति बर्हाणि च शृङ्गग्राहिकया तथापि तदिदं प्राहुस्त्रिलोकेश्वरम्

skandhāvārasado vrajaḥ katipaye gopāssahāyādayaḥ skandhālambini vatsadāmni dhanadā gopāṅganāḥ svāṅganāḥ | śṛṅgārā girigairikaṃ śiva śiva śrīmanti barhāṇi ca śṛṅgagrāhikayā tathāpi tadidaṃ prāhustrilokeśvaram

॥ 3.61 ॥

श्रीमद्बर्हिशिखण्डमण्डनजुषे श्यामाभिरामत्विषे लावण्यैकरसावसिक्तवपुषे लक्ष्मीसरःप्रावृषे । लीलाकृष्टरसज्ञधर्ममनसे लीलामृतस्रोतसे के वा न स्पृहयन्ति हन्त महसे गोपीजनप्रेयसे

śrīmadbarhiśikhaṇḍamaṇḍanajuṣe śyāmābhirāmatviṣe lāvaṇyaikarasāvasiktavapuṣe lakṣmīsaraḥprāvṛṣe | līlākṛṣṭarasajñadharmamanase līlāmṛtasrotase ke vā na spṛhayanti hanta mahase gopījanapreyase

॥ 3.62 ॥

आपाटलाधरमधीरविलोलनेत्र\- मामोदनिर्भरितमद्भुतकान्तिपूरम् । आविस्मितामृतमनुस्मृतिलोभनीय\- मामुद्रिताननमहो मधुरं मुरारेः

āpāṭalādharamadhīravilolanetra\- māmodanirbharitamadbhutakāntipūram | āvismitāmṛtamanusmṛtilobhanīya\- māmudritānanamaho madhuraṃ murāreḥ

॥ 3.63 ॥

जागृहि जागृहि चेतश्चिराय चरितार्थाय भवतः । अनुभूयतामिदमिदं पुरः स्थितं पूर्णनिर्वाणम्

jāgṛhi jāgṛhi cetaścirāya caritārthāya bhavataḥ | anubhūyatāmidamidaṃ puraḥ sthitaṃ pūrṇanirvāṇam

॥ 3.64 ॥

चरणयोररुणं करुणार्द्रयोः कचभरे बहुलं विपुलं दृशोः । वपुषि मञ्जुलमञ्जनमेचके वयसि बालमहो मधुरं महः

caraṇayoraruṇaṃ karuṇārdrayoḥ kacabhare bahulaṃ vipulaṃ dṛśoḥ | vapuṣi mañjulamañjanamecake vayasi bālamaho madhuraṃ mahaḥ

॥ 3.65 ॥

मालाबर्हमनोज्ञकुन्तलभरां वन्यप्रसूनोक्षितां शैलेयद्रवकॢप्तचित्रतिलकां शश्वन्मनोहारिणीम्।ह् लीलावेणुरवामृतैकरसिकां लावण्यलक्ष्मीमयीं बालां बालतमालनीलवपुषं वन्दे परां देवताम्

mālābarhamanojñakuntalabharāṃ vanyaprasūnokṣitāṃ śaileyadravakḷptacitratilakāṃ śaśvanmanohāriṇīm|h līlāveṇuravāmṛtaikarasikāṃ lāvaṇyalakṣmīmayīṃ bālāṃ bālatamālanīlavapuṣaṃ vande parāṃ devatām

॥ 3.66 ॥

गुरु मृदुपदे गूढं गुल्फे घनं जघनस्तले नलिनमुदरे दीर्घं बाह्वोर्विशालमुरस्थले । मधुरमधरे मुग्धं वक्त्रे विलासि विलोचने बहु कचभरे वन्यं वेषे मनोज्ञमहो महः

guru mṛdupade gūḍhaṃ gulphe ghanaṃ jaghanastale nalinamudare dīrghaṃ bāhvorviśālamurasthale | madhuramadhare mugdhaṃ vaktre vilāsi vilocane bahu kacabhare vanyaṃ veṣe manojñamaho mahaḥ

॥ 3.67 ॥

जिहानं जिहानं सुजानेन मौग्ध्यं दुहानं दुहानं सुधां वेणुनादैः । लिहानं लिहानं सुधीर्घैरपाङ्गैर्महानन्दसर्वस्वमेतन्नमस्तात्

jihānaṃ jihānaṃ sujānena maugdhyaṃ duhānaṃ duhānaṃ sudhāṃ veṇunādaiḥ | lihānaṃ lihānaṃ sudhīrghairapāṅgairmahānandasarvasvametannamastāt

॥ 3.68 ॥

लसद्बर्हापीडं ललितललितस्मेरवदनं भ्रमत्क्रीडापाङ्गं प्रणतजनतानिर्वृतिपदम् । नवाम्भोदश्यामं निजमधुरिमाभोगभरितं परं देवं वन्दे परिमिलितकैशोरकरसम्

lasadbarhāpīḍaṃ lalitalalitasmeravadanaṃ bhramatkrīḍāpāṅgaṃ praṇatajanatānirvṛtipadam | navāmbhodaśyāmaṃ nijamadhurimābhogabharitaṃ paraṃ devaṃ vande parimilitakaiśorakarasam

॥ 3.69 ॥

सारस्यसामग्र्यमिवाननेन माधुर्यचातुर्यमिव स्मितेन । कारुण्यतारुण्यमिवेक्षितेन चापल्यसाफल्यमिदं दृशोर्मे

sārasyasāmagryamivānanena mādhuryacāturyamiva smitena | kāruṇyatāruṇyamivekṣitena cāpalyasāphalyamidaṃ dṛśorme

॥ 3.70 ॥

यत्र वा तत्र वा देव यदि विश्वसिमस्त्वयि । निर्वाणमपि दुर्वारमर्वाचीनानि किं पुनः

yatra vā tatra vā deva yadi viśvasimastvayi | nirvāṇamapi durvāramarvācīnāni kiṃ punaḥ

॥ 3.71 ॥

रागान्धगोपीजनवन्दिताभ्यां योगीन्द्रभृङ्गेन्द्रनिषेविताभ्याम् । आताम्रपङ्केरुहविभ्रमाभ्यां स्वामिन् पदाभ्यामयमञ्जलिस्ते

rāgāndhagopījanavanditābhyāṃ yogīndrabhṛṅgendraniṣevitābhyām | ātāmrapaṅkeruhavibhramābhyāṃ svāmin padābhyāmayamañjaliste

॥ 3.72 ॥

अर्धानुलापान्व्रजसुन्दरीणामकृत्रिमाणाञ्च सरस्वतीनाम् । आर्द्राशयेन श्रवणाञ्चलेन संभावयन्तं तरुणं गृणीमः

ardhānulāpānvrajasundarīṇāmakṛtrimāṇāñca sarasvatīnām | ārdrāśayena śravaṇāñcalena saṃbhāvayantaṃ taruṇaṃ gṛṇīmaḥ

॥ 3.73 ॥

मनसि मम सन्निधत्तां मधुरमुखा मन्थरापाङ्गा । करकलितललितवंशा कापि किशोरी कृपा लहरी

manasi mama sannidhattāṃ madhuramukhā mantharāpāṅgā | karakalitalalitavaṃśā kāpi kiśorī kṛpā laharī

॥ 3.74 ॥

रक्षन्तु नः शिक्षितपाशुपाल्या बाल्यावृता बर्हिशिखावतंसाः । प्राणप्रियाः प्रस्तुतवेणुगीताः शीता दृशोः शीतलगोपकन्याः

rakṣantu naḥ śikṣitapāśupālyā bālyāvṛtā barhiśikhāvataṃsāḥ | prāṇapriyāḥ prastutaveṇugītāḥ śītā dṛśoḥ śītalagopakanyāḥ

॥ 3.75 ॥

स्मितस्तबकिताधरं शिशिरवेणुनादामृतं मुहुस्तरललोचनं मदकटाक्षमालाकुलम् । उरस्थलविलीनया कमलया समालिङ्गितं भुवस्तलमुपागतं भुवनदैवतं पातु नः

smitastabakitādharaṃ śiśiraveṇunādāmṛtaṃ muhustaralalocanaṃ madakaṭākṣamālākulam | urasthalavilīnayā kamalayā samāliṅgitaṃ bhuvastalamupāgataṃ bhuvanadaivataṃ pātu naḥ

॥ 3.76 ॥

नयनाम्बुजे भजत कामदुघं हृदयाम्बुजे किमपि कारुणिकम् । चरणाम्बुजे मुनिकुलैकधनं वदनाम्बुजे व्रजवधूविभवम्

nayanāmbuje bhajata kāmadughaṃ hṛdayāmbuje kimapi kāruṇikam | caraṇāmbuje munikulaikadhanaṃ vadanāmbuje vrajavadhūvibhavam

॥ 3.77 ॥

निर्वासनं हन्त रसान्तराणां निर्वाणसाम्राज्यमिवावतीर्णम् । अव्याजमाधुर्यमहानिधानमव्याद्।ह्व्रजानामधिदैवतं नः

nirvāsanaṃ hanta rasāntarāṇāṃ nirvāṇasāmrājyamivāvatīrṇam | avyājamādhuryamahānidhānamavyād|hvrajānāmadhidaivataṃ naḥ

॥ 3.78 ॥

गोपीनामभिमतगीतवेषहर्षादापीनस्तनभरनिर्भरोपगूढम् । केलीनामवतु रसैरुपास्यमानं कालिन्दीपुलिनचरं परं महो नः

gopīnāmabhimatagītaveṣaharṣādāpīnastanabharanirbharopagūḍham | kelīnāmavatu rasairupāsyamānaṃ kālindīpulinacaraṃ paraṃ maho naḥ

॥ 3.79 ॥

खेलतां मनसि खेचराङ्गनामाननीयमृदुवेणुनिस्वनैः । कानने किमपि नः कृपास्पदं कालमेघकलहोद्वहं महः

khelatāṃ manasi khecarāṅganāmānanīyamṛduveṇunisvanaiḥ | kānane kimapi naḥ kṛpāspadaṃ kālameghakalahodvahaṃ mahaḥ

॥ 3.80 ॥

एणीशाबविलोचनाभिरलसश्रोणीभरप्रौढिभि\- र्वेणीभूतरसक्रमाभिरभितश्श्रेणीकृताभिर्वृतः । पाणी द्वौ च विनोदयन् रतिपतेस्तूणीशयैस्सायकै\- र्वाणीनामपदं परं व्रजजनक्षोणीपतिः पातु नः ॥ ३।८१। कालिन्दीपुलिने तमालनिबिडच्छाये पुरःसंचरत्।ह् तोये तोयजपत्रपात्रनिहितं दध्यन्नमश्नाति यः । वामे पाणितले निधाय मधुरं वेणुं विषाणं कटि\- प्रान्ते गाश्च विलोकयन् प्रतिकलं तं बालमालोकये

eṇīśābavilocanābhiralasaśroṇībharaprauḍhibhi\- rveṇībhūtarasakramābhirabhitaśśreṇīkṛtābhirvṛtaḥ | pāṇī dvau ca vinodayan ratipatestūṇīśayaissāyakai\- rvāṇīnāmapadaṃ paraṃ vrajajanakṣoṇīpatiḥ pātu naḥ || 3|81| kālindīpuline tamālanibiḍacchāye puraḥsaṃcarat|h toye toyajapatrapātranihitaṃ dadhyannamaśnāti yaḥ | vāme pāṇitale nidhāya madhuraṃ veṇuṃ viṣāṇaṃ kaṭi\- prānte gāśca vilokayan pratikalaṃ taṃ bālamālokaye

॥ 3.82 ॥

यद्गोपीवदनेन्दुमण्डनमभूत् कस्तूरिकापत्रकं यल्लक्ष्मीकुचशातकुंभकलशव्याकोशमिन्दीवरम् । यन्निर्वाणनिधानसाधनविधौ सिद्धाञ्जनं योगिनां तन्नः श्यामलमाविरस्तु हृदये कृष्णाभिधानं महः ॥ ३।८३। फुल्लेन्दीवरकान्तिमिन्दुवदनं बर्हावतंसप्रियं श्रीवत्साङ्कमुदारकौस्तुभधरं पीताम्बरं सुन्दरम् । गोपीनां नयनोत्पलार्चिततनुं गोगोपसङ्घावृतं गोविन्दं कलवेणुनादनिरतं दिव्याङ्गभूषं भजे

yadgopīvadanendumaṇḍanamabhūt kastūrikāpatrakaṃ yallakṣmīkucaśātakuṃbhakalaśavyākośamindīvaram | yannirvāṇanidhānasādhanavidhau siddhāñjanaṃ yogināṃ tannaḥ śyāmalamāvirastu hṛdaye kṛṣṇābhidhānaṃ mahaḥ || 3|83| phullendīvarakāntiminduvadanaṃ barhāvataṃsapriyaṃ śrīvatsāṅkamudārakaustubhadharaṃ pītāmbaraṃ sundaram | gopīnāṃ nayanotpalārcitatanuṃ gogopasaṅghāvṛtaṃ govindaṃ kalaveṇunādanirataṃ divyāṅgabhūṣaṃ bhaje

॥ 3.84 ॥

यन्नाभीसरसीरुहान्तरपुटे भृङ्गायमानो विधि\- र्यद्वक्षः कमलाविलाससदनं यच्चक्षुषी चेन्द्विनौ । यत्पादाब्जविनिःसृता सुरनदी शंभोः शिरोभूषणं यन्नामस्मरणं धुनोति दुरितं पायात् स नः केशवः

yannābhīsarasīruhāntarapuṭe bhṛṅgāyamāno vidhi\- ryadvakṣaḥ kamalāvilāsasadanaṃ yaccakṣuṣī cendvinau | yatpādābjaviniḥsṛtā suranadī śaṃbhoḥ śirobhūṣaṇaṃ yannāmasmaraṇaṃ dhunoti duritaṃ pāyāt sa naḥ keśavaḥ

॥ 3.85 ॥

रक्षन्तु त्वामसितजलजैरञ्जलिः पादमूले मीना नाभीसरसि हृदये मारबाणाः मुरारेः । हाराः कण्ठे हरिमणिमया वक्त्रपद्मे द्विरेफाः पिञ्छाचूडाश्चिकुरनिचये घोषयोषित्कटाक्षाः

rakṣantu tvāmasitajalajairañjaliḥ pādamūle mīnā nābhīsarasi hṛdaye mārabāṇāḥ murāreḥ | hārāḥ kaṇṭhe harimaṇimayā vaktrapadme dvirephāḥ piñchācūḍāścikuranicaye ghoṣayoṣitkaṭākṣāḥ

॥ 3.86 ॥

दधिमथननिनादैस्त्यक्तनिद्रः प्रभाते निभृतपदमगारं वल्लवीनां प्रविष्टः । मुखकमलसमीरैराशु निर्वाप्य दीपान्।ह् कबलितनवनीतः पातु गोपालबालः

dadhimathananinādaistyaktanidraḥ prabhāte nibhṛtapadamagāraṃ vallavīnāṃ praviṣṭaḥ | mukhakamalasamīrairāśu nirvāpya dīpān|h kabalitanavanītaḥ pātu gopālabālaḥ

॥ 3.87 ॥

प्रातः स्मरामि दधिघोषविनीतनिद्रं निद्रावसानरमणीयमुखारविन्दम् । हृद्यानवद्यवपुषं नयनाभिराम\- मुन्निद्रपद्मनयनं नवनीतचोरम्

prātaḥ smarāmi dadhighoṣavinītanidraṃ nidrāvasānaramaṇīyamukhāravindam | hṛdyānavadyavapuṣaṃ nayanābhirāma\- munnidrapadmanayanaṃ navanītacoram

॥ 3.88 ॥

फुल्लहल्लकवतंसकोल्लसद्गल्लमागमगवीगवेषितम् । वल्लवीचिकुरवासिताङ्गुलीपल्लवं कमपि वल्लवं भजे

phullahallakavataṃsakollasadgallamāgamagavīgaveṣitam | vallavīcikuravāsitāṅgulīpallavaṃ kamapi vallavaṃ bhaje

॥ 3.89 ॥

स्तेयं हरेर्हरति यन्नवनीतचौर्यं जारत्वमस्य गुरुतल्पकृतापराधम् । हत्यां दशाननहतिर्मधुपानदोषं यत्पूतनास्तनपयः स पुनातु कृष्णः

steyaṃ harerharati yannavanītacauryaṃ jāratvamasya gurutalpakṛtāparādham | hatyāṃ daśānanahatirmadhupānadoṣaṃ yatpūtanāstanapayaḥ sa punātu kṛṣṇaḥ

॥ 3.90 ॥

मार मा वस मदीयमानसे माधवैकनिलये यदृच्छया । श्रीरमापतिरिहागमेदसौ कः सहेत निजवेश्मलङ्घनम्

māra mā vasa madīyamānase mādhavaikanilaye yadṛcchayā | śrīramāpatirihāgamedasau kaḥ saheta nijaveśmalaṅghanam

॥ 3.91 ॥

आकुञ्चितं जानु करं च वामं न्यस्य क्षितौ दक्षिणहस्तपद्मे । आलोकयन्तं नवनीतखण्डं बालं मुकुन्दं मनसा स्मरामि

ākuñcitaṃ jānu karaṃ ca vāmaṃ nyasya kṣitau dakṣiṇahastapadme | ālokayantaṃ navanītakhaṇḍaṃ bālaṃ mukundaṃ manasā smarāmi

॥ 3.92 ॥

जानुभ्यामभिधावन्तं पाणिभ्यामतिसुन्दरम् । सुकुन्तलालकं बालं गोपालं चिन्तयेदुषः

jānubhyāmabhidhāvantaṃ pāṇibhyāmatisundaram | sukuntalālakaṃ bālaṃ gopālaṃ cintayeduṣaḥ

॥ 3.93 ॥

विहाय कोदण्डशरौ मुहूर्तं गृहाण पाणौ मणिचारुवेणुम् । मायूरबर्हं च निजोत्तमाङ्गे सीतापते त्वां प्रणमामि पश्चात्

vihāya kodaṇḍaśarau muhūrtaṃ gṛhāṇa pāṇau maṇicāruveṇum | māyūrabarhaṃ ca nijottamāṅge sītāpate tvāṃ praṇamāmi paścāt

॥ 3.94 ॥

अयं क्षीराम्भोधेः पतिरिति गवां पालक इति श्रितोऽस्माभिः क्षीरोपनयनधिया गोपतनयः । अनेन प्रत्यूहो व्यरचि सततं येन जननी\- स्तनादप्यस्माकं सकृदपि पयो दुर्लभमभूत्

ayaṃ kṣīrāmbhodheḥ patiriti gavāṃ pālaka iti śrito'smābhiḥ kṣīropanayanadhiyā gopatanayaḥ | anena pratyūho vyaraci satataṃ yena jananī\- stanādapyasmākaṃ sakṛdapi payo durlabhamabhūt

॥ 3.95 ॥

हस्तमाक्षिप्य यातोऽसि बलात्कृष्ण किमद्भुतम् । हृदयाद्यदि निर्यासि पौरुषं गणयामि ते

hastamākṣipya yāto'si balātkṛṣṇa kimadbhutam | hṛdayādyadi niryāsi pauruṣaṃ gaṇayāmi te

॥ 3.96 ॥

तमसि रविरिवोद्यन्मज्जतामम्बुराशौ प्लव इव तृषितानां स्वादुवर्षीव मेघः । निधिरिव विधनानां दीर्घतीव्रामयानां भिषगिव कुशलं नो दातुमायातु शौरिः

tamasi ravirivodyanmajjatāmamburāśau plava iva tṛṣitānāṃ svāduvarṣīva meghaḥ | nidhiriva vidhanānāṃ dīrghatīvrāmayānāṃ bhiṣagiva kuśalaṃ no dātumāyātu śauriḥ

॥ 3.97 ॥

कोदण्डं मसृणं सुगन्धि विशिखं चक्राब्जपाशाङ्कुशं हैमीं वेणुलतां करैश्च दधतं सिन्दूरपुञ्जारुणम् । कन्दर्पाधिकसुन्दरं स्मितमुखं गोपाङ्गनावेष्टितं गोपालं सततं भजामि वरदं त्रैलोक्यरक्षामणिम्

kodaṇḍaṃ masṛṇaṃ sugandhi viśikhaṃ cakrābjapāśāṅkuśaṃ haimīṃ veṇulatāṃ karaiśca dadhataṃ sindūrapuñjāruṇam | kandarpādhikasundaraṃ smitamukhaṃ gopāṅganāveṣṭitaṃ gopālaṃ satataṃ bhajāmi varadaṃ trailokyarakṣāmaṇim

॥ 3.98 ॥

सायङ्काले वनान्ते कुसुमितसमये सैकते चन्द्रिकायां त्रैलोक्याकर्षणाङ्गं सुरनरगणिकामोहनापाङ्गमूर्तिम् । सेव्यं शृङ्गारभावैर्नवरसभरितैर्गोपकन्यासहस्रै\- र्वन्देऽहं रासकेलीरतमतिसुभगं वश्यगोपालकृष्णम्

sāyaṅkāle vanānte kusumitasamaye saikate candrikāyāṃ trailokyākarṣaṇāṅgaṃ suranaragaṇikāmohanāpāṅgamūrtim | sevyaṃ śṛṅgārabhāvairnavarasabharitairgopakanyāsahasrai\- rvande'haṃ rāsakelīratamatisubhagaṃ vaśyagopālakṛṣṇam

॥ 3.99 ॥

कदम्बमूले क्रीडन्तं वृन्दावननिवेशितम् । पद्मासनस्थितं वन्दे वेणुं गायन्तमच्युतम्

kadambamūle krīḍantaṃ vṛndāvananiveśitam | padmāsanasthitaṃ vande veṇuṃ gāyantamacyutam

॥ 3.100 ॥

बालं नीलाम्बुदाभं नवमणिविलसत् किङ्किणीजालबद्ध\- श्रोणीजङ्घान्तयुग्मं विपुलरुरुनखप्रोल्लसत्कण्ठभूषम् । फुल्लाम्भोजाभवक्त्रं हतशकटमरुत् पूतनाद्यं प्रसन्नं गोविन्दं वन्दितेन्द्राद्यमरवरमजं पूजयेद्वासरादौ

bālaṃ nīlāmbudābhaṃ navamaṇivilasat kiṅkiṇījālabaddha\- śroṇījaṅghāntayugmaṃ vipularurunakhaprollasatkaṇṭhabhūṣam | phullāmbhojābhavaktraṃ hataśakaṭamarut pūtanādyaṃ prasannaṃ govindaṃ vanditendrādyamaravaramajaṃ pūjayedvāsarādau

॥ 3.101 ॥

वन्द्यं देवैर्मुकुन्दं विकसितकुरुविन्दाभमिन्दीवराक्षं गोगोपीवृन्दवीतं जितरिपुनिवहं कुन्दमन्दारहासम् । नीलग्रीवाग्रपिञ्छाकलनसुविलसत्कुन्तलं भानुमन्तं देवं पीताम्बराढ्यं जप जप दिनशो मध्यमाह्ने रमायै

vandyaṃ devairmukundaṃ vikasitakuruvindābhamindīvarākṣaṃ gogopīvṛndavītaṃ jitaripunivahaṃ kundamandārahāsam | nīlagrīvāgrapiñchākalanasuvilasatkuntalaṃ bhānumantaṃ devaṃ pītāmbarāḍhyaṃ japa japa dinaśo madhyamāhne ramāyai

॥ 3.102 ॥

चक्रान्तध्वस्तवैरिव्रजमजितमपास्तावनीभारमाद्यै\- रावीतं नारदाद्यैर्मुनिभिरभिनुतं तत्त्वनिर्णीतिहेतोः । सायाह्ने निर्मलाङ्गं निरुपमरुचिरं चिन्तयेन्नीलभासं रात्रौ विश्वोदयस्थित्यपहरणपदं मुक्तिदं वासुदेवम् ॥ ३। १०३॥ कोदण्डमैक्षवमखण्डमिषुं च पौष्पं चक्राब्जपाशसृणिकाञ्चनवंशनालम् । विभ्राणमष्टविधबाहुभिरर्कवर्णं ध्यायेद्धरिं मदनगोपविलासवेषम्

cakrāntadhvastavairivrajamajitamapāstāvanībhāramādyai\- rāvītaṃ nāradādyairmunibhirabhinutaṃ tattvanirṇītihetoḥ | sāyāhne nirmalāṅgaṃ nirupamaruciraṃ cintayennīlabhāsaṃ rātrau viśvodayasthityapaharaṇapadaṃ muktidaṃ vāsudevam || 3| 103|| kodaṇḍamaikṣavamakhaṇḍamiṣuṃ ca pauṣpaṃ cakrābjapāśasṛṇikāñcanavaṃśanālam | vibhrāṇamaṣṭavidhabāhubhirarkavarṇaṃ dhyāyeddhariṃ madanagopavilāsaveṣam

॥ 3.104 ॥

अङ्गुल्याः कः कवाटं प्रहरति कुटिले माधवः किं वसन्तो नो चक्री किं कुलालो न हि धरणिधरः किं द्विजिह्वः फणीन्द्रः । नाहं घोराहिमर्दी किमसि खगपतिर्नो हरिः किं कपीन्द्रः इत्येवं गोपकन्याप्रतिवचनजितः पातु वश्चक्रपाणिः

aṅgulyāḥ kaḥ kavāṭaṃ praharati kuṭile mādhavaḥ kiṃ vasanto no cakrī kiṃ kulālo na hi dharaṇidharaḥ kiṃ dvijihvaḥ phaṇīndraḥ | nāhaṃ ghorāhimardī kimasi khagapatirno hariḥ kiṃ kapīndraḥ ityevaṃ gopakanyāprativacanajitaḥ pātu vaścakrapāṇiḥ

॥ 3.105 ॥

राधामोहनमन्दिरादुपगतश्चन्द्रावलीमूचिवान्।ह् राधे क्षेममयेऽस्ति तस्य वचनं श्रुत्वाऽऽह चन्द्रावली । कंस क्षेममये विमुग्धहृदये कंसः क्व दृष्टस्त्वया राधा क्वेति विलज्जितो नतमुखः स्मेरो हरिः पातु वः

rādhāmohanamandirādupagataścandrāvalīmūcivān|h rādhe kṣemamaye'sti tasya vacanaṃ śrutvā''ha candrāvalī | kaṃsa kṣemamaye vimugdhahṛdaye kaṃsaḥ kva dṛṣṭastvayā rādhā kveti vilajjito natamukhaḥ smero hariḥ pātu vaḥ

॥ 3.106 ॥

या प्रीतिर्विदुरार्पिते मुररिपो कुन्त्यर्पिते यादृशी या गोवर्धनमूर्ध्नि या च पृथुके स्तन्ये यशोदार्पिते । भारद्वाजसमर्पिते शबरिकादत्तेऽधरे योषितां या प्रीतिर्मुनिपत्निभक्तिरचितेऽप्यत्रापि तां तां कुरु

yā prītirvidurārpite muraripo kuntyarpite yādṛśī yā govardhanamūrdhni yā ca pṛthuke stanye yaśodārpite | bhāradvājasamarpite śabarikādatte'dhare yoṣitāṃ yā prītirmunipatnibhaktiracite'pyatrāpi tāṃ tāṃ kuru

॥ 3.107 ॥

कृष्णानुस्मरणादेव पापसङ्घातपञ्चरः । शतधा मोघमायाति गिरिर्वज्रहतो यथा

kṛṣṇānusmaraṇādeva pāpasaṅghātapañcaraḥ | śatadhā moghamāyāti girirvajrahato yathā

॥ 3.108 ॥

यस्यात्मभूतस्य गुरोः प्रसादादहं विमुक्तोऽस्मि शरीरबन्धात् । सर्वोपदेष्टुः पुरुषोत्तमस्य तस्यांघ्रिपद्मं प्रणतोऽस्मि नित्यम्

yasyātmabhūtasya guroḥ prasādādahaṃ vimukto'smi śarīrabandhāt | sarvopadeṣṭuḥ puruṣottamasya tasyāṃghripadmaṃ praṇato'smi nityam

॥ 3.109 ॥

← शतक 2