Canto 10, Chapter 28

श्रीबादरायणिरुवाचएकादश्यां निराहार: समभ्यर्च्य जनार्दनम् । स्‍नातुं नन्दस्तु कालिन्द्यां द्वादश्यां जलमाविशत् ॥ १ ॥

śrī-bādarāyaṇir uvācaekādaśyāṁ nirāhāraḥsamabhyarcya janārdanamsnātuṁ nandas tu kālindyāṁdvādaśyāṁ jalam āviśat

तं गृहीत्वानयद् भृत्यो वरुणस्यासुरोऽन्तिकम् । अवज्ञायासुरीं वेलां प्रविष्टमुदकं निशि ॥ २ ॥

taṁ gṛhītvānayad bhṛtyovaruṇasyāsuro ’ntikamavajñāyāsurīṁ velāṁpraviṣṭam udakaṁ niśi

चुक्रुशुस्तमपश्यन्त: कृष्ण रामेति गोपका: । भगवांस्तदुपश्रुत्य पितरं वरुणाहृतम् । तदन्तिकं गतो राजन्स्वानामभयदो विभु: ॥ ३ ॥

cukruśus tam apaśyantaḥkṛṣṇa rāmeti gopakāḥbhagavāṁs tad upaśrutyapitaraṁ varuṇāhṛtamtad-antikaṁ gato rājansvānām abhaya-do vibhuḥ

प्राप्तं वीक्ष्य हृषीकेशं लोकपाल: सपर्यया । महत्या पूजयित्वाह तद्दर्शनमहोत्सव: ॥ ४ ॥

prāptaṁ vīkṣya hṛṣīkeśaṁloka-pālaḥ saparyayāmahatyā pūjayitvāhatad-darśana-mahotsavaḥ

श्रीवरुण उवाच अद्य मे निभृतो देहोऽद्यैवार्थोऽधिगत: प्रभो । त्वत्पादभाजो भगवन्नवापु: पारमध्वन: ॥ ५ ॥

śrī-varuṇa uvācaadya me nibhṛto deho’dyaivārtho ’dhigataḥ prabhotvat-pāda-bhājo bhagavannavāpuḥ pāram adhvanaḥ

नमस्तुभ्यं भगवते ब्रह्मणे परमात्मने । न यत्र श्रूयते माया लोकसृष्टिविकल्पना ॥ ६ ॥

namas tubhyaṁ bhagavatebrahmaṇe paramātmanena yatra śrūyate māyāloka-sṛṣṭi-vikalpanā

अजानता मामकेन मूढेनाकार्यवेदिना । आनीतोऽयं तव पिता तद्भ‍वान् क्षन्तुमर्हति ॥ ७ ॥

ajānatā māmakenamūḍhenākārya-vedināānīto ’yaṁ tava pitātad bhavān kṣantum arhati

ममाप्यनुग्रहं कृष्ण कर्तुमर्हस्यशेषद‍ृक् । गोविन्द नीयतामेष पिता ते पितृवत्सल ॥ ८ ॥

mamāpy anugrahaṁ kṛṣṇakartum arhasy aśeṣa-dṛkgovinda nīyatām eṣapitā te pitṛ-vatsala

श्रीशुक उवाच एवं प्रसादित: कृष्णो भगवानीश्वरेश्वर: । आदायागत्स्वपितरं बन्धूनां चावहन्मुदम् ॥ ९ ॥

śrī-śuka uvācaevaṁ prasāditaḥ kṛṣṇobhagavān īśvareśvaraḥādāyāgāt sva-pitaraṁbandhūnāṁ cāvahan mudam

नन्दस्त्वतीन्द्रियं द‍ृष्ट्वा लोकपालमहोदयम् । कृष्णे च सन्नतिं तेषां ज्ञातिभ्यो विस्मितोऽब्रवीत् ॥ १० ॥

nandas tv atīndriyaṁ dṛṣṭvāloka-pāla-mahodayamkṛṣṇe ca sannatiṁ teṣāṁjñātibhyo vismito ’bravīt

ते चौत्सुक्यधियो राजन् मत्वा गोपास्तमीश्वरम् । अपि न: स्वगतिं सूक्ष्मामुपाधास्यदधीश्वर: ॥ ११ ॥

te cautsukya-dhiyo rājanmatvā gopās tam īśvaramapi naḥ sva-gatiṁ sūkṣmāmupādhāsyad adhīśvaraḥ

इति स्वानां स भगवान् विज्ञायाखिलद‍ृक्स्वयम् । सङ्कल्पसिद्धये तेषां कृपयैतदचिन्तयत् ॥ १२ ॥

iti svānāṁ sa bhagavānvijñāyākhila-dṛk svayamsaṅkalpa-siddhaye teṣāṁkṛpayaitad acintayat

जनो वै लोक एतस्मिन्नविद्याकामकर्मभि: । उच्चावचासु गतिषु न वेद स्वां गतिं भ्रमन् ॥ १३ ॥

jano vai loka etasminnavidyā-kāma-karmabhiḥuccāvacāsu gatiṣuna veda svāṁ gatiṁ bhraman

इति सञ्चिन्त्य भगवान् महाकारुणिको हरि: । दर्शयामास लोकं स्वं गोपानां तमस: परम् ॥ १४ ॥

iti sañcintya bhagavānmahā-kāruṇiko hariḥdarśayām āsa lokaṁ svaṁgopānāṁ tamasaḥ param

सत्यं ज्ञानमनन्तं यद् ब्रह्मज्योति: सनातनम् । यद्धि पश्यन्ति मुनयो गुणापाये समाहिता: ॥ १५ ॥

satyaṁ jñānam anantaṁ yadbrahma-jyotiḥ sanātanamyad dhi paśyanti munayoguṇāpāye samāhitāḥ

ते तु ब्रह्मह्रदं नीता मग्ना: कृष्णेन चोद्‌धृता: । दद‍ृशुर्ब्रह्मणो लोकं यत्राक्रूरोऽध्यगात् पुरा ॥ १६ ॥

te tu brahma-hradam nītāmagnāḥ kṛṣṇena coddhṛtāḥdadṛśur brahmaṇo lokaṁyatrākrūro ’dhyagāt purā

नन्दादयस्तु तं द‍ृष्ट्वा परमानन्दनिवृता: । कृष्णं च तत्रच्छन्दोभि: स्तूयमानं सुविस्मिता: ॥ १७ ॥

nandādayas tu taṁ dṛṣṭvāparamānanda-nivṛtāḥkṛṣṇaṁ ca tatra cchandobhiḥstūyamānaṁ su-vismitāḥ