Canto 6, Chapter 16

श्रीबादरायणिरुवाचअथ देवऋषी राजन् सम्परेतं नृपात्मजम् । दर्शयित्वेति होवाच ज्ञातीनामनुशोचताम् ॥ १ ॥

śrī-bādarāyaṇir uvācaatha deva-ṛṣī rājansamparetaṁ nṛpātmajamdarśayitveti hovācajñātīnām anuśocatām

श्रीनारद उवाच जीवात्मन् पश्य भद्रं ते मातरं पितरं च ते । सुहृदो बान्धवास्तप्ता: शुचा त्वत्कृतया भृशम् ॥ २ ॥

śrī-nārada uvācajīvātman paśya bhadraṁ temātaraṁ pitaraṁ ca tesuhṛdo bāndhavās taptāḥśucā tvat-kṛtayā bhṛśam

कलेवरं स्वमाविश्य शेषमायु: सुहृद्‌वृत: । भुङ्‌क्ष्व भोगान् पितृप्रत्तानधितिष्ठ नृपासनम् ॥ ३ ॥

kalevaraṁ svam āviśyaśeṣam āyuḥ suhṛd-vṛtaḥbhuṅkṣva bhogān pitṛ-prattānadhitiṣṭha nṛpāsanam

जीव उवाच कस्मिञ्जन्मन्यमी मह्यं पितरो मातरोऽभवन् । कर्मभिर्भ्राम्यमाणस्य देवतिर्यङ्‌नृयोनिषु ॥ ४ ॥

jīva uvācakasmiñ janmany amī mahyaṁpitaro mātaro ’bhavankarmabhir bhrāmyamāṇasyadeva-tiryaṅ-nṛ-yoniṣu

बन्धुज्ञात्यरिमध्यस्थमित्रोदासीनविद्विष: । सर्व एव हि सर्वेषां भवन्ति क्रमशो मिथ: ॥ ५ ॥

bandhu-jñāty-ari-madhyastha-mitrodāsīna-vidviṣaḥsarva eva hi sarveṣāṁbhavanti kramaśo mithaḥ

यथा वस्तूनि पण्यानि हेमादीनि ततस्तत: । पर्यटन्ति नरेष्वेवं जीवो योनिषु कर्तृषु ॥ ६ ॥

yathā vastūni paṇyānihemādīni tatas tataḥparyaṭanti nareṣv evaṁjīvo yoniṣu kartṛṣu

नित्यस्यार्थस्य सम्बन्धो ह्यनित्यो द‍ृश्यते नृषु । यावद्यस्य हि सम्बन्धो ममत्वं तावदेव हि ॥ ७ ॥

nityasyārthasya sambandhohy anityo dṛśyate nṛṣuyāvad yasya hi sambandhomamatvaṁ tāvad eva hi

एवं योनिगतो जीव: स नित्यो निरहङ्‌कृत: । यावद्यत्रोपलभ्येत तावत्स्वत्वं हि तस्य तत् ॥ ८ ॥

evaṁ yoni-gato jīvaḥsa nityo nirahaṅkṛtaḥyāvad yatropalabhyetatāvat svatvaṁ hi tasya tat

एष नित्योऽव्यय: सूक्ष्म एष सर्वाश्रय: स्वद‍ृक् । आत्ममायागुणैर्विश्वमात्मानं सृजते प्रभु: ॥ ९ ॥

eṣa nityo ’vyayaḥ sūkṣmaeṣa sarvāśrayaḥ svadṛkātmamāyā-guṇair viśvamātmānaṁ sṛjate prabhuḥ

न ह्यस्यास्ति प्रिय: कश्चिन्नाप्रिय: स्व: परोऽपि वा । एक: सर्वधियां द्रष्टा कर्तृणां गुणदोषयो: ॥ १० ॥

na hy asyāsti priyaḥ kaścinnāpriyaḥ svaḥ paro ’pi vāekaḥ sarva-dhiyāṁ draṣṭākartṝṇāṁ guṇa-doṣayoḥ

नादत्त आत्मा हि गुणं न दोषं न क्रियाफलम् । उदासीनवदासीन: परावरद‍ृगीश्वर: ॥ ११ ॥

nādatta ātmā hi guṇaṁna doṣaṁ na kriyā-phalamudāsīnavad āsīnaḥparāvara-dṛg īśvaraḥ

श्रीबादरायणिरुवाचइत्युदीर्य गतो जीवो ज्ञातयस्तस्य ते तदा । विस्मिता मुमुचु: शोकं छित्त्वात्मस्‍नेहश‍ृङ्खलाम् ॥ १२ ॥

śrī-bādarāyaṇir uvācaity udīrya gato jīvojñātayas tasya te tadāvismitā mumucuḥ śokaṁchittvātma-sneha-śṛṅkhalām

निर्हृत्य ज्ञातयो ज्ञातेर्देहं कृत्वोचिता: क्रिया: । तत्यजुर्दुस्त्यजं स्‍नेहं शोकमोहभयार्तिदम् ॥ १३ ॥

nirhṛtya jñātayo jñāterdehaṁ kṛtvocitāḥ kriyāḥtatyajur dustyajaṁ snehaṁśoka-moha-bhayārtidam

बालघ्‍न्यो व्रीडितास्तत्र बालहत्याहतप्रभा: । बालहत्याव्रतं चेरुर्ब्राह्मणैर्यन्निरूपितम् । यमुनायां महाराज स्मरन्त्यो द्विजभाषितम् ॥ १४ ॥

bāla-ghnyo vrīḍitās tatrabāla-hatyā-hata-prabhāḥbāla-hatyā-vrataṁ cerurbrāhmaṇair yan nirūpitamyamunāyāṁ mahārājasmarantyo dvija-bhāṣitam

स इत्थं प्रतिबुद्धात्मा चित्रकेतुर्द्विजोक्तिभि: । गृहान्धकूपान्निष्क्रान्त: सर:पङ्कादिव द्विप: ॥ १५ ॥

sa itthaṁ pratibuddhātmācitraketur dvijoktibhiḥgṛhāndha-kūpān niṣkrāntaḥsaraḥ-paṅkād iva dvipaḥ

कालिन्द्यां विधिवत् स्‍नात्वा कृतपुण्यजलक्रिय: । मौनेन संयतप्राणो ब्रह्मपुत्राववन्दत ॥ १६ ॥

kālindyāṁ vidhivat snātvākṛta-puṇya-jala-kriyaḥmaunena saṁyata-prāṇobrahma-putrāv avandata

अथ तस्मै प्रपन्नाय भक्ताय प्रयतात्मने । भगवान्नारद: प्रीतो विद्यामेतामुवाच ह ॥ १७ ॥

atha tasmai prapannāyabhaktāya prayatātmanebhagavān nāradaḥ prītovidyām etām uvāca ha

ॐ नमस्तुभ्यं भगवते वासुदेवाय धीमहि । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय नम: सङ्कर्षणाय च ॥ १८ ॥ नमो विज्ञानमात्राय परमानन्दमूर्तये । आत्मारामाय शान्ताय निवृत्तद्वैतद‍ृष्टये ॥ १९ ॥

oṁ namas tubhyaṁ bhagavatevāsudevāya dhīmahipradyumnāyāniruddhāyanamaḥ saṅkarṣaṇāya ca

आत्मानन्दानुभूत्यैव न्यस्तशक्त्यूर्मये नम: । हृषीकेशाय महते नमस्तेऽनन्तमूर्तये ॥ २० ॥

ātmānandānubhūtyaivanyasta-śakty-ūrmaye namaḥhṛṣīkeśāya mahatenamas te ’nanta-mūrtaye

वचस्युपरतेऽप्राप्य य एको मनसा सह । अनामरूपश्चिन्मात्र: सोऽव्यान्न: सदसत्पर: ॥ २१ ॥

vacasy uparate ’prāpyaya eko manasā sahaanāma-rūpaś cin-mātraḥso ’vyān naḥ sad-asat-paraḥ

यस्मिन्निदं यतश्चेदं तिष्ठत्यप्येति जायते । मृण्मयेष्विव मृज्जातिस्तस्मै ते ब्रह्मणे नम: ॥ २२ ॥

yasminn idaṁ yataś cedaṁtiṣṭhaty apyeti jāyatemṛṇmayeṣv iva mṛj-jātistasmai te brahmaṇe namaḥ

यन्न स्पृशन्ति न विदुर्मनोबुद्धीन्द्रियासव: । अन्तर्बहिश्च विततं व्योमवत्तन्नतोऽस्म्यहम् ॥ २३ ॥

yan na spṛśanti na vidurmano-buddhīndriyāsavaḥantar bahiś ca vitataṁvyomavat tan nato ’smy aham

देहेन्द्रियप्राणमनोधियोऽमीयदंशविद्धा: प्रचरन्ति कर्मसु । नैवान्यदा लौहमिवाप्रतप्तंस्थानेषु तद् द्रष्ट्रपदेशमेति ॥ २४ ॥

dehendriya-prāṇa-mano-dhiyo ’mīyad-aṁśa-viddhāḥ pracaranti karmasunaivānyadā lauham ivāprataptaṁsthāneṣu tad draṣṭrapadeśam eti

ॐ नमो भगवते महापुरुषाय महानुभावाय महाविभूतिपतये सकलसात्वतपरिवृढनिकर करकमलकुड्‌मलोपलालितचरणारविन्दयुगल परमपरमेष्ठिन्नमस्ते ॥ २५ ॥

oṁ namo bhagavate mahā-puruṣāya mahānubhāvāya mahā-vibhūti-pataye sakala-sātvata-parivṛḍha-nikara-kara-kamala-kuḍmalopalālita-caraṇāravinda-yugala parama-parameṣṭhin namas te.

श्रीशुक उवाच भक्तायैतां प्रपन्नाय विद्यामादिश्य नारद: । ययावङ्गिरसा साकं धाम स्वायम्भुवं प्रभो ॥ २६ ॥

śrī-śuka uvācabhaktāyaitāṁ prapannāyavidyām ādiśya nāradaḥyayāv aṅgirasā sākaṁdhāma svāyambhuvaṁ prabho

चित्रकेतुस्तु तां विद्यां यथा नारदभाषिताम् । धारयामास सप्ताहमब्भक्ष: सुसमाहित: ॥ २७ ॥

citraketus tu tāṁ vidyāṁyathā nārada-bhāṣitāmdhārayām āsa saptāhamab-bhakṣaḥ susamāhitaḥ

तत: स सप्तरात्रान्ते विद्यया धार्यमाणया । विद्याधराधिपत्यं च लेभेऽप्रतिहतं नृप ॥ २८ ॥

tataḥ sa sapta-rātrāntevidyayā dhāryamāṇayāvidyādharādhipatyaṁ calebhe ’pratihataṁ nṛpa

तत: कतिपयाहोभिर्विद्ययेद्धमनोगति: । जगाम देवदेवस्य शेषस्य चरणान्तिकम् ॥ २९ ॥

tataḥ katipayāhobhirvidyayeddha-mano-gatiḥjagāma deva-devasyaśeṣasya caraṇāntikam

मृणालगौरं शितिवाससं स्फुरत्-किरीटकेयूरकटित्रकङ्कणम् । प्रसन्नवक्त्रारुणलोचनं वृतंददर्श सिद्धेश्वरमण्डलै: प्रभुम् ॥ ३० ॥

mṛṇāla-gauraṁ śiti-vāsasaṁ sphurat-kirīṭa-keyūra-kaṭitra-kaṅkaṇamprasanna-vaktrāruṇa-locanaṁ vṛtaṁdadarśa siddheśvara-maṇḍalaiḥ prabhum

तद्दर्शनध्वस्तसमस्तकिल्बिष:स्वस्थामलान्त:करणोऽभ्ययान्मुनि: । प्रवृद्धभक्त्या प्रणयाश्रुलोचन:प्रहृष्टरोमानमदादिपुरुषम् ॥ ३१ ॥

tad-darśana-dhvasta-samasta-kilbiṣaḥsvasthāmalāntaḥkaraṇo ’bhyayān muniḥpravṛddha-bhaktyā praṇayāśru-locanaḥprahṛṣṭa-romānamad ādi-puruṣam

स उत्तमश्लोकपदाब्जविष्टरंप्रेमाश्रुलेशैरुपमेहयन्मुहु: । प्रेमोपरुद्धाखिलवर्णनिर्गमोनैवाशकत्तं प्रसमीडितुं चिरम् ॥ ३२ ॥

sa uttamaśloka-padābja-viṣṭaraṁpremāśru-leśair upamehayan muhuḥpremoparuddhākhila-varṇa-nirgamonaivāśakat taṁ prasamīḍituṁ ciram

तत: समाधाय मनो मनीषयाबभाष एतत्प्रतिलब्धवागसौ । नियम्य सर्वेन्द्रियबाह्यवर्तनंजगद्गुरुं सात्वतशास्त्रविग्रहम् ॥ ३३ ॥

tataḥ samādhāya mano manīṣayābabhāṣa etat pratilabdha-vāg asauniyamya sarvendriya-bāhya-vartanaṁjagad-guruṁ sātvata-śāstra-vigraham

चित्रकेतुरुवाचअजित जित: सममतिभि:साधुभिर्भवान् जितात्मभिर्भवता । विजितास्तेऽपि च भजता-मकामात्मनां य आत्मदोऽतिकरुण: ॥ ३४ ॥

citraketur uvācaajita jitaḥ sama-matibhiḥsādhubhir bhavān jitātmabhir bhavatāvijitās te ’pi ca bhajatāmakāmātmanāṁ ya ātmado ’ti-karuṇaḥ

तव विभव: खलु भगवन्जगदुदयस्थितिलयादीनि । विश्वसृजस्तेꣷशांशास्तत्र मृषा स्पर्धन्ति पृथगभिमत्या ॥ ३५ ॥

tava vibhavaḥ khalu bhagavanjagad-udaya-sthiti-layādīniviśva-sṛjas te ’ṁśāṁśāstatra mṛṣā spardhanti pṛthag abhimatyā

परमाणुपरममहतो-स्त्वमाद्यन्तान्तरवर्ती त्रयविधुर: । आदावन्तेऽपि च सत्त्वानांयद् ध्रुवं तदेवान्तरालेऽपि ॥ ३६ ॥

paramāṇu-parama-mahatostvam ādy-antāntara-vartī traya-vidhuraḥādāv ante ’pi ca sattvānāṁyad dhruvaṁ tad evāntarāle ’pi

क्षित्यादिभिरेष किलावृत:सप्तभिर्दशगुणोत्तरैरण्डकोश: । यत्र पतत्यणुकल्प:सहाण्डकोटिकोटिभिस्तदनन्त: ॥ ३७ ॥

kṣity-ādibhir eṣa kilāvṛtaḥsaptabhir daśa-guṇottarair aṇḍa-kośaḥyatra pataty aṇu-kalpaḥsahāṇḍa-koṭi-koṭibhis tad anantaḥ

विषयतृषो नरपशवोय उपासते विभूतीर्न परं त्वाम् । तेषामाशिष ईशतदनु विनश्यन्ति यथा राजकुलम् ॥ ३८ ॥

viṣaya-tṛṣo nara-paśavoya upāsate vibhūtīr na paraṁ tvāmteṣām āśiṣa īśatad anu vinaśyanti yathā rāja-kulam

कामधियस्त्वयि रचितान परम रोहन्ति यथा करम्भबीजानि । ज्ञानात्मन्यगुणमयेगुणगणतोऽस्य द्वन्द्वजालानि ॥ ३९ ॥

kāma-dhiyas tvayi racitāna parama rohanti yathā karambha-bījānijñānātmany aguṇamayeguṇa-gaṇato ’sya dvandva-jālāni

जितमजित तदा भवतायदाह भागवतं धर्ममनवद्यम् । निष्किञ्चना ये मुनयआत्मारामा यमुपासतेऽपवर्गाय ॥ ४० ॥

jitam ajita tadā bhavatāyadāha bhāgavataṁ dharmam anavadyamniṣkiñcanā ye munayaātmārāmā yam upāsate ’pavargāya

विषममतिर्न यत्र नृणांत्वमहमिति मम तवेति च यदन्यत्र । विषमधिया रचितो य:स ह्यविशुद्ध: क्षयिष्णुरधर्मबहुल: ॥ ४१ ॥

viṣama-matir na yatra nṛṇāṁtvam aham iti mama taveti ca yad anyatraviṣama-dhiyā racito yaḥsa hy aviśuddhaḥ kṣayiṣṇur adharma-bahulaḥ

क: क्षेमो निजपरयो:कियान्वार्थ: स्वपरद्रुहा धर्मेण । स्वद्रोहात्तव कोप:परसम्पीडया च तथाधर्म: ॥ ४२ ॥

kaḥ kṣemo nija-parayoḥkiyān vārthaḥ sva-para-druhā dharmeṇasva-drohāt tava kopaḥpara-sampīḍayā ca tathādharmaḥ

न व्यभिचरति तवेक्षायया ह्यभिहितो भागवतो धर्म: । स्थिरचरसत्त्वकदम्बे-ष्वपृथग्धियो यमुपासते त्वार्या: ॥ ४३ ॥

na vyabhicarati tavekṣāyayā hy abhihito bhāgavato dharmaḥsthira-cara-sattva-kadambeṣvapṛthag-dhiyo yam upāsate tv āryāḥ

न हि भगवन्नघटितमिदंत्वद्दर्शनान्नृणामखिलपापक्षय: । यन्नाम सकृच्छ्रवणात्पुक्कशोऽपि विमुच्यते संसारात् ॥ ४४ ॥

na hi bhagavann aghaṭitam idaṁtvad-darśanān nṛṇām akhila-pāpa-kṣayaḥyan-nāma sakṛc chravaṇātpukkaśo ’pi vimucyate saṁsārāt

अथ भगवन् वयमधुनात्वदवलोकपरिमृष्टाशयमला: । सुरऋषिणा यत्कथितंतावकेन कथमन्यथा भवति ॥ ४५ ॥

atha bhagavan vayam adhunātvad-avaloka-parimṛṣṭāśaya-malāḥsura-ṛṣiṇā yat kathitaṁtāvakena katham anyathā bhavati

विदितमनन्त समस्तंतव जगदात्मनो जनैरिहाचरितम् । विज्ञाप्यं परमगुरो:कियदिव सवितुरिव खद्योतै: ॥ ४६ ॥

viditam ananta samastaṁtava jagad-ātmano janair ihācaritamvijñāpyaṁ parama-guroḥkiyad iva savitur iva khadyotaiḥ

नमस्तुभ्यं भगवतेसकलजगत्स्थितिलयोदयेशाय । दुरवसितात्मगतयेकुयोगिनां भिदा परमहंसाय ॥ ४७ ॥

namas tubhyaṁ bhagavatesakala-jagat-sthiti-layodayeśāyaduravasitātma-gatayekuyogināṁ bhidā paramahaṁsāya

यं वै श्वसन्तमनु विश्वसृज: श्वसन्तियं चेकितानमनु चित्तय उच्चकन्ति । भूमण्डलं सर्षपायति यस्य मूर्ध्नितस्मै नमो भगवतेऽस्तु सहस्रमूर्ध्ने ॥ ४८ ॥

yaṁ vai śvasantam anu viśva-sṛjaḥ śvasantiyaṁ cekitānam anu cittaya uccakantibhū-maṇḍalaṁ sarṣapāyati yasya mūrdhnitasmai namo bhagavate ’stu sahasra-mūrdhne

श्रीशुक उवाच संस्तुतो भगवानेवमनन्तस्तमभाषत । विद्याधरपतिं प्रीतश्चित्रकेतुं कुरूद्वह ॥ ४९ ॥

śrī-śuka uvācasaṁstuto bhagavān evamanantas tam abhāṣatavidyādhara-patiṁ prītaścitraketuṁ kurūdvaha

श्रीभगवानुवाचयन्नारदाङ्गिरोभ्यां ते व्याहृतं मेऽनुशासनम् । संसिद्धोऽसि तया राजन् विद्यया दर्शनाच्च मे ॥ ५० ॥

śrī-bhagavān uvācayan nāradāṅgirobhyāṁ tevyāhṛtaṁ me ’nuśāsanamsaṁsiddho ’si tayā rājanvidyayā darśanāc ca me

अहं वै सर्वभूतानि भूतात्मा भूतभावन: । शब्दब्रह्म परं ब्रह्म ममोभे शाश्वती तनू ॥ ५१ ॥

ahaṁ vai sarva-bhūtānibhūtātmā bhūta-bhāvanaḥśabda-brahma paraṁ brahmamamobhe śāśvatī tanū

लोके विततमात्मानं लोकं चात्मनि सन्ततम् । उभयं च मया व्याप्तं मयि चैवोभयं कृतम् ॥ ५२ ॥

loke vitatam ātmānaṁlokaṁ cātmani santatamubhayaṁ ca mayā vyāptaṁmayi caivobhayaṁ kṛtam

यथा सुषुप्त: पुरुषो विश्वं पश्यति चात्मनि । आत्मानमेकदेशस्थं मन्यते स्वप्न उत्थित: ॥ ५३ ॥ एवं जागरणादीनि जीवस्थानानि चात्मन: । मायामात्राणि विज्ञाय तद् द्रष्टारं परं स्मरेत् ॥ ५४ ॥

yathā suṣuptaḥ puruṣoviśvaṁ paśyati cātmaniātmānam eka-deśa-sthaṁmanyate svapna utthitaḥ

येन प्रसुप्त: पुरुष: स्वापं वेदात्मनस्तदा । सुखं च निर्गुणं ब्रह्म तमात्मानमवेहि माम् ॥ ५५ ॥

yena prasuptaḥ puruṣaḥsvāpaṁ vedātmanas tadāsukhaṁ ca nirguṇaṁ brahmatam ātmānam avehi mām

उभयं स्मरत: पुंस: प्रस्वापप्रतिबोधयो: । अन्वेति व्यतिरिच्येत तज्ज्ञानं ब्रह्म तत्परम् ॥ ५६ ॥

ubhayaṁ smarataḥ puṁsaḥprasvāpa-pratibodhayoḥanveti vyatiricyetataj jñānaṁ brahma tat param

यदेतद्विस्मृतं पुंसो मद्भ‍ावं भिन्नमात्मन: । तत: संसार एतस्य देहाद्देहो मृतेर्मृति: ॥ ५७ ॥

yad etad vismṛtaṁ puṁsomad-bhāvaṁ bhinnam ātmanaḥtataḥ saṁsāra etasyadehād deho mṛter mṛtiḥ

लब्ध्वेह मानुषीं योनिं ज्ञानविज्ञानसम्भवाम् । आत्मानं यो न बुद्ध्येत न क्‍वचित्क्षेममाप्नुयात् ॥ ५८ ॥

labdhveha mānuṣīṁ yoniṁjñāna-vijñāna-sambhavāmātmānaṁ yo na buddhyetana kvacit kṣemam āpnuyāt

स्मृत्वेहायां परिक्लेशं तत: फलविपर्ययम् । अभयं चाप्यनीहायां सङ्कल्पाद्विरमेत्कवि: ॥ ५९ ॥

smṛtvehāyāṁ parikleśaṁtataḥ phala-viparyayamabhayaṁ cāpy anīhāyāṁsaṅkalpād viramet kaviḥ

सुखाय दु:खमोक्षाय कुर्वाते दम्पती क्रिया: । ततोऽनिवृत्तिरप्राप्तिर्दु:खस्य च सुखस्य च ॥ ६० ॥

sukhāya duḥkha-mokṣāyakurvāte dampatī kriyāḥtato ’nivṛttir aprāptirduḥkhasya ca sukhasya ca

एवं विपर्ययं बुद्ध्वा नृणां विज्ञाभिमानिनाम् । आत्मनश्च गतिं सूक्ष्मां स्थानत्रयविलक्षणाम् ॥ ६१ ॥ द‍ृष्टश्रुताभिर्मात्राभिर्निर्मुक्त: स्वेन तेजसा । ज्ञानविज्ञानसन्तृप्तो मद्भ‍क्त: पुरुषो भवेत् ॥ ६२ ॥

evaṁ viparyayaṁ buddhvānṛṇāṁ vijñābhimānināmātmanaś ca gatiṁ sūkṣmāṁsthāna-traya-vilakṣaṇām

एतावानेव मनुजैर्योगनैपुण्यबुद्धिभि: । स्वार्थ: सर्वात्मना ज्ञेयो यत्परात्मैकदर्शनम् ॥ ६३ ॥

etāvān eva manujairyoga-naipuṇya-buddhibhiḥsvārthaḥ sarvātmanā jñeyoyat parātmaika-darśanam

त्वमेतच्छ्रद्धया राजन्नप्रमत्तो वचो मम । ज्ञानविज्ञानसम्पन्नो धारयन्नाशु सिध्यसि ॥ ६४ ॥

tvam etac chraddhayā rājannapramatto vaco mamajñāna-vijñāna-sampannodhārayann āśu sidhyasi

श्रीशुक उवाच आश्वास्य भगवानित्थं चित्रकेतुं जगद्गुरु: । पश्यतस्तस्य विश्वात्मा ततश्चान्तर्दधे हरि: ॥ ६५ ॥

śrī-śuka uvācaāśvāsya bhagavān itthaṁcitraketuṁ jagad-guruḥpaśyatas tasya viśvātmātataś cāntardadhe hariḥ