Canto 6, Chapter 9

श्रीशुक उवाच तस्यासन् विश्वरूपस्य शिरांसि त्रीणि भारत । सोमपीथं सुरापीथमन्नादमिति शुश्रुम ॥ १ ॥

śrī-śuka uvācatasyāsan viśvarūpasyaśirāṁsi trīṇi bhāratasoma-pīthaṁ surā-pīthamannādam iti śuśruma

स वै बर्हिषि देवेभ्यो भागं प्रत्यक्षमुच्चकै: । अददद्यस्य पितरो देवा: सप्रश्रयं नृप ॥ २ ॥

sa vai barhiṣi devebhyobhāgaṁ pratyakṣam uccakaiḥadadad yasya pitarodevāḥ sapraśrayaṁ nṛpa

स एव हि ददौ भागं परोक्षमसुरान् प्रति । यजमानोऽवहद् भागं मातृस्‍नेहवशानुग: ॥ ३ ॥

sa eva hi dadau bhāgaṁparokṣam asurān pratiyajamāno ’vahad bhāgaṁmātṛ-sneha-vaśānugaḥ

तद्देवहेलनं तस्य धर्मालीकं सुरेश्वर: । आलक्ष्य तरसा भीतस्तच्छीर्षाण्यच्छिनद् रुषा ॥ ४ ॥

tad deva-helanaṁ tasyadharmālīkaṁ sureśvaraḥālakṣya tarasā bhītastac-chīrṣāṇy acchinad ruṣā

सोमपीथं तु यत्तस्य शिर आसीत् कपिञ्जल: । कलविङ्क: सुरापीथमन्नादं यत् स तित्तिरि: ॥ ५ ॥

soma-pīthaṁ tu yat tasyaśira āsīt kapiñjalaḥkalaviṅkaḥ surā-pīthamannādaṁ yat sa tittiriḥ

ब्रह्महत्यामञ्जलिना जग्राहयदपीश्वर: । संवत्सरान्ते तदघं भूतानां सविशुद्धये । भूम्यम्बुद्रुमयोषिद्‌भ्यश्चतुर्धा व्यभजद्धरि: ॥ ६ ॥

brahma-hatyām añjalinājagrāha yad apīśvaraḥsaṁvatsarānte tad aghaṁbhūtānāṁ sa viśuddhayebhūmy-ambu-druma-yoṣidbhyaścaturdhā vyabhajad dhariḥ

भूमिस्तुरीयं जग्राह खातपूरवरेणवै । ईरिणंब्रह्महत्याया रूपं भूमौ प्रद‍ृश्यते ॥ ७ ॥

bhūmis turīyaṁ jagrāhakhāta-pūra-vareṇa vaiīriṇaṁ brahma-hatyāyārūpaṁ bhūmau pradṛśyate

तुर्यं छेदविरोहेण वरेण जगृहुर्द्रुमा: । तेषां निर्यासरूपेण ब्रह्महत्या प्रद‍ृश्यते ॥ ८ ॥

turyaṁ cheda-viroheṇavareṇa jagṛhur drumāḥteṣāṁ niryāsa-rūpeṇabrahma-hatyā pradṛśyate

शश्वत्कामवरेणांहस्तुरीयं जगृहु: स्त्रिय: । रजोरूपेण तास्वंहो मासि मासि प्रद‍ृश्यते ॥ ९ ॥

śaśvat-kāma-vareṇāṁhasturīyaṁ jagṛhuḥ striyaḥrajo-rūpeṇa tāsv aṁhomāsi māsi pradṛśyate

द्रव्यभूयोवरेणापस्तुरीयं जगृहुर्मलम् । तासु बुद्बुदफेनाभ्यां द‍ृष्टं तद्धरति क्षिपन् ॥ १० ॥

dravya-bhūyo-vareṇāpasturīyaṁ jagṛhur malamtāsu budbuda-phenābhyāṁdṛṣṭaṁ tad dharati kṣipan

हतपुत्रस्ततस्त्वष्टा जुहावेन्द्राय शत्रवे । इन्द्रशत्रो विवर्धस्व मा चिरं जहि विद्विषम् ॥ ११ ॥

hata-putras tatas tvaṣṭājuhāvendrāya śatraveindra-śatro vivardhasvamā ciraṁ jahi vidviṣam

अथान्वाहार्यपचनादुत्थितो घोरदर्शन: । कृतान्त इव लोकानां युगान्तसमये यथा ॥ १२ ॥

athānvāhārya-pacanādutthito ghora-darśanaḥkṛtānta iva lokānāṁyugānta-samaye yathā

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

viṣvag vivardhamānaṁ tamiṣu-mātraṁ dine dinedagdha-śaila-pratīkāśaṁsandhyābhrānīka-varcasam

येनावृता इमे लोकास्तपसा त्वाष्ट्रमूर्तिना । स वै वृत्र इति प्रोक्त: पाप: परमदारुण: ॥ १८ ॥

yenāvṛtā ime lokāstapasā tvāṣṭra-mūrtināsa vai vṛtra iti proktaḥpāpaḥ parama-dāruṇaḥ

तं निजघ्नुरभिद्रुत्य सगणा विबुधर्षभा: । स्वै: स्वैर्दिव्यास्त्रशस्त्रौघै: सोऽग्रसत्तानि कृत्‍स्‍नश: ॥ १९ ॥

taṁ nijaghnur abhidrutyasagaṇā vibudharṣabhāḥsvaiḥ svair divyāstra-śastraughaiḥso ’grasat tāni kṛtsnaśaḥ

ततस्ते विस्मिता: सर्वे विषण्णा ग्रस्ततेजस: । प्रत्यञ्चमादिपुरुषमुपतस्थु: समाहिता: ॥ २० ॥

tatas te vismitāḥ sarveviṣaṇṇā grasta-tejasaḥpratyañcam ādi-puruṣamupatasthuḥ samāhitāḥ

श्रीदेवा ऊचु: वाय्वम्बराग्‍न्यप्क्षितयस्त्रिलोकाब्रह्मादयो ये वयमुद्विजन्त: । हराम यस्मै बलिमन्तकोऽसौबिभेति यस्मादरणं ततो न: ॥ २१ ॥

śrī-devā ūcuḥvāyv-ambarāgny-ap-kṣitayas tri-lokābrahmādayo ye vayam udvijantaḥharāma yasmai balim antako ’saubibheti yasmād araṇaṁ tato naḥ

अविस्मितं तं परिपूर्णकामंस्वेनैव लाभेन समं प्रशान्तम् । विनोपसर्पत्यपरं हि बालिश:श्वलाङ्गुलेनातितितर्ति सिन्धुम् ॥ २२ ॥

avismitaṁ taṁ paripūrṇa-kāmaṁsvenaiva lābhena samaṁ praśāntamvinopasarpaty aparaṁ hi bāliśaḥśva-lāṅgulenātititarti sindhum

यस्योरुश‍ृङ्गे जगतीं स्वनावंमनुर्यथाबध्य ततार दुर्गम् । स एव नस्त्वाष्ट्रभयाद्‌दुरन्तात्त्राताश्रितान्वारिचरोऽपि नूनम् ॥ २३ ॥

yasyoru-śṛṅge jagatīṁ sva-nāvaṁmanur yathābadhya tatāra durgamsa eva nas tvāṣṭra-bhayād durantāttrātāśritān vāricaro ’pi nūnam

पुरा स्वयम्भूरपि संयमाम्भ-स्युदीर्णवातोर्मिरवै: कराले । एकोऽरविन्दात् पतितस्ततारतस्माद् भयाद्येन स नोऽस्तु पार: ॥ २४ ॥

purā svayambhūr api saṁyamāmbhasyudīrṇa-vātormi-ravaiḥ karāleeko ’ravindāt patitas tatāratasmād bhayād yena sa no ’stu pāraḥ

य एक ईशो निजमायया न:ससर्ज येनानुसृजामविश्वम् ।

ya eka īśo nija-māyayā naḥsasarja yenānusṛjāma viśvamvayaṁ na yasyāpi puraḥ samīhataḥpaśyāma liṅgaṁ pṛthag īśa-māninaḥ

यो न: सपत्नैर्भृशमर्द्यमानान्देवर्षितिर्यङ्‌नृषु नित्य एव । कृतावतारस्तनुभि: स्वमाययाकृत्वात्मसात् पाति युगे युगे च ॥ २६ ॥ तमेव देवं वयमात्मदैवतंपरं प्रधानं पुरुषं विश्वमन्यम् । व्रजाम सर्वे शरणं शरण्यंस्वानां स नो धास्यति शं महात्मा ॥ २७ ॥

yo naḥ sapatnair bhṛśam ardyamānāndevarṣi-tiryaṅ-nṛṣu nitya evakṛtāvatāras tanubhiḥ sva-māyayākṛtvātmasāt pāti yuge yuge ca

श्रीशुक उवाच इति तेषां महाराज सुराणामुपतिष्ठताम् । प्रतीच्यां दिश्यभूदावि: शङ्खचक्रगदाधर: ॥ २८ ॥

śrī-śuka uvācaiti teṣāṁ mahārājasurāṇām upatiṣṭhatāmpratīcyāṁ diśy abhūd āviḥśaṅkha-cakra-gadā-dharaḥ

आत्मतुल्यै: षोडशभिर्विना श्रीवत्सकौस्तुभौ । पर्युपासितमुन्निद्रशरदम्बुरुहेक्षणम् ॥ २९ ॥ द‍ृष्ट्वा तमवनौ सर्व ईक्षणाह्लादविक्लवा: । दण्डवत् पतिता राजञ्छनैरुत्थाय तुष्टुवु: ॥ ३० ॥

ātma-tulyaiḥ ṣoḍaśabhirvinā śrīvatsa-kaustubhauparyupāsitam unnidra-śarad-amburuhekṣaṇam

श्रीदेवा ऊचु: नमस्ते यज्ञवीर्याय वयसे उत ते नम: । नमस्ते ह्यस्तचक्राय नम: सुपुरुहूतये ॥ ३१ ॥

śrī-devā ūcuḥnamas te yajña-vīryāyavayase uta te namaḥnamas te hy asta-cakrāyanamaḥ supuru-hūtaye

यत्ते गतीनां तिसृणामीशितु: परमं पदम् । नार्वाचीनो विसर्गस्य धातर्वेदितुमर्हति ॥ ३२ ॥

yat te gatīnāṁ tisṛṇāmīśituḥ paramaṁ padamnārvācīno visargasyadhātar veditum arhati

ॐ नमस्तेऽस्तु भगवन्नारायण वासुदेवादिपुरुष महापुरुष महानुभाव परममङ्गल परमकल्याण परमकारुणिक केवल जगदाधार लोकैकनाथ सर्वेश्वर लक्ष्मीनाथ परमहंसपरिव्राजकै: परमेणात्मयोगसमाधिना परिभावितपरिस्फुटपारमहंस्यधर्मेणोद्‌घाटिततम:कपाट द्वारे चित्तेऽपावृत आत्मलोके स्वयमुपलब्धनिजसुखानुभवो भवान् ॥ ३३ ॥

oṁ namas te ’stu bhagavan nārāyaṇa vāsudevādi-puruṣa mahā-puruṣa mahānubhāva parama-maṅgala parama-kalyāṇa parama-kāruṇika kevala jagad-ādhāra lokaika-nātha sarveśvara lakṣmī-nātha paramahaṁsa-parivrājakaiḥ parameṇātma-yoga-samādhinā paribhāvita-parisphuṭa-pāramahaṁsya-dharmeṇodghāṭita-tamaḥ-kapāṭa-dvāre citte ’pāvṛta ātma-loke svayam upalabdha-nija-sukhānubhavo bhavān.

दुरवबोध इव तवायं विहारयोगो यदशरणोऽशरीर इदमनवेक्षितास्मत्समवाय आत्मनैवाविक्रियमाणेन सगुणमगुण: सृजसि पासि हरसि ॥ ३४ ॥

duravabodha iva tavāyaṁ vihāra-yogo yad aśaraṇo ’śarīra idam anavekṣitāsmat-samavāya ātmanaivāvikriyamāṇena saguṇam aguṇaḥ sṛjasi pāsi harasi.

अथ तत्र भवान् किं देवदत्तवदिह गुणविसर्गपतित: पारतन्‍त्र्येण स्वकृतकुशलाकुशलं फलमुपाददात्याहोस्विदात्माराम उपशमशील: समञ्जसदर्शन उदास्त इति ह वाव न विदाम: ॥ ३५ ॥

atha tatra bhavān kiṁ devadattavad iha guṇa-visarga-patitaḥ pāratantryeṇa sva-kṛta-kuśalākuśalaṁ phalam upādadāty āhosvid ātmārāma upaśama-śīlaḥ samañjasa-darśana udāsta iti ha vāva na vidāmaḥ.

न हि विरोध उभयं भगवत्यपरिमितगुणगण ईश्वरेऽनवगाह्यमाहात्म्येऽर्वाचीनविकल्पवितर्कविचारप्रमाणाभासकुतर्कशास्त्रकलिलान्त:करणाश्रयदुरवग्रहवादिनां विवादानवसर उपरत समस्तमायामये केवल एवात्ममायामन्तर्धाय को न्वर्थो दुर्घट इव भवति स्वरूपद्वयाभावात् ॥ ३६ ॥

na hi virodha ubhayaṁ bhagavaty aparimita-guṇa-gaṇa īśvare ’navagāhya-māhātmye ’rvācīna-vikalpa-vitarka-vicāra-pramāṇābhāsa-kutarka-śāstra-kalilāntaḥkaraṇāśraya-duravagraha-vādināṁ vivādānavasara uparata-samasta-māyāmaye kevala evātma-māyām antardhāya ko nv artho durghaṭa iva bhavati svarūpa-dvayābhāvāt.

sama-viṣama-matīnāṁ matam anusarasi yathā rajju-khaṇḍaḥ sarpādi-dhiyām.

स एव हि पुन: सर्ववस्तुनि वस्तुस्वरूप: सर्वेश्वर: सकलजगत्कारणकारणभूत: सर्व प्रत्यगात्मत्वात् सर्वगुणाभासोपलक्षित एक एव पर्यवशेषित: ॥ ३८ ॥

sa eva hi punaḥ sarva-vastuni vastu-svarūpaḥ sarveśvaraḥ sakala-jagat-kāraṇa-kāraṇa-bhūtaḥ sarva-pratyag-ātmatvāt sarva-guṇābhāsopalakṣita eka eva paryavaśeṣitaḥ.

अथ ह वाव तव महिमामृतरससमुद्रविप्रुषा सकृदवलीढया स्वमनसि निष्यन्दमानानवरतसुखेन विस्मारितद‍ृष्टश्रुतविषयसुखलेशाभासा: परमभागवता एकान्तिनो भगवति सर्वभूतप्रियसुहृदि सर्वात्मनि नितरां निरन्तरं निर्वृतमनस: कथमु ह वा एते मधुमथन पुन: स्वार्थकुशला ह्यात्मप्रियसुहृद: साधवस्त्वच्चरणाम्बुजानुसेवां विसृजन्ति न यत्र पुनरयं संसारपर्यावर्त: ॥ ३९ ॥

atha ha vāva tava mahimāmṛta-rasa-samudra-vipruṣā sakṛd avalīḍhayā sva-manasi niṣyandamānānavarata-sukhena vismārita-dṛṣṭa-śruta-viṣaya-sukha-leśābhāsāḥ parama-bhāgavatā ekāntino bhagavati sarva-bhūta-priya-suhṛdi sarvātmani nitarāṁ nirantaraṁ nirvṛta-manasaḥ katham u ha vā ete madhumathana punaḥ svārtha-kuśalā hy ātma-priya-suhṛdaḥ sādhavas tvac-caraṇāmbujānusevāṁ visṛjanti na yatra punar ayaṁ saṁsāra-paryāvartaḥ.

त्रिभुवनात्मभवन त्रिविक्रम त्रिनयन त्रिलोकमनोहरानुभाव तवैव विभूतयो दितिजदनुजादयश्चापि तेषामुपक्रमसमयोऽयमिति स्वात्ममायया सुरनरमृगमिश्रित जलचराकृतिभिर्यथापराधं दण्डं दण्डधर दधर्थ एवमेनमपि भगवञ्जहि त्वाष्ट्रमुत यदि मन्यसे ॥ ४० ॥

tri-bhuvanātma-bhavana trivikrama tri-nayana tri-loka-manoharānubhāva tavaiva vibhūtayo ditija-danujādayaś cāpi teṣām upakrama-samayo ’yam iti svātma-māyayā sura-nara-mṛga-miśrita-jalacarākṛtibhir yathāparādhaṁ daṇḍaṁ daṇḍa-dhara dadhartha evam enam api bhagavañ jahi tvāṣṭram uta yadi manyase.

अस्माकं तावकानां तततत नतानां हरे तव चरणनलिनयुगल ध्यानानुबद्धहृदयनिगडानां स्वलिङ्गविवरणेनात्मसात्कृतानामनुकम्पानुरञ्जितविशदरुचिरशिशिरस्मितावलोकेन विगलित मधुरमुख रसामृत कलया चान्तस्तापमनघार्हसि शमयितुम् ॥ ४१ ॥

asmākaṁ tāvakānāṁ tatatata natānāṁ hare tava caraṇa-nalina-yugala-dhyānānubaddha-hṛdaya-nigaḍānāṁ sva-liṅga-vivaraṇenātmasāt-kṛtānām anukampānurañjita-viśada-rucira-śiśira-smitāvalokena vigalita-madhura-mukha-rasāmṛta-kalayā cāntas tāpam anaghārhasi śamayitum.

अथ भगवंस्तवास्माभिरखिलजगदुत्पत्तिस्थितिलयनिमित्तायमानदिव्यमायाविनोदस्य सकलजीवनिकायानामन्तर्हृदयेषु बहिरपि च ब्रह्मप्रत्यगात्मस्वरूपेण प्रधानरूपेण च यथादेशकालदेहावस्थानविशेषं तदुपादानोपलम्भकतयानुभवत: सर्वप्रत्ययसाक्षिण आकाशशरीरस्य साक्षात्परब्रह्मण: परमात्मन: कियानिह वार्थविशेषो विज्ञापनीय: स्याद्विस्फुलिङ्गादिभिरिव हिरण्यरेतस: ॥ ४२ ॥

atha bhagavaṁs tavāsmābhir akhila-jagad-utpatti-sthiti-laya-nimittāyamāna-divya-māyā-vinodasya sakala-jīva-nikāyānām antar-hṛdayeṣu bahir api ca brahma-pratyag-ātma-svarūpeṇa pradhāna-rūpeṇa ca yathā-deśa-kāla-dehāvasthāna-viśeṣaṁ tad-upādānopalambhakatayānubhavataḥ sarva-pratyaya-sākṣiṇa ākāśa-śarīrasya sākṣāt para-brahmaṇaḥ paramātmanaḥ kiyān iha vārtha-viśeṣo vijñāpanīyaḥ syād visphuliṅgādibhir iva hiraṇya-retasaḥ.

अत एव स्वयं तदुपकल्पयास्माकं भगवत: परमगुरोस्तव चरणशतपलाशच्छायां विविधवृजिन संसारपरिश्रमोपशमनीमुपसृतानां वयं यत्कामेनोपसादिता: ॥ ४३ ॥

ata eva svayaṁ tad upakalpayāsmākaṁ bhagavataḥ parama-guros tava caraṇa-śata-palāśac-chāyāṁ vividha-vṛjina-saṁsāra-pariśramopaśamanīm upasṛtānāṁ vayaṁ yat-kāmenopasāditāḥ.

अथो ईश जहि त्वाष्ट्रं ग्रसन्तं भुवनत्रयम् । ग्रस्तानि येन न: कृष्ण तेजांस्यस्त्रायुधानि च ॥ ४४ ॥

atho īśa jahi tvāṣṭraṁgrasantaṁ bhuvana-trayamgrastāni yena naḥ kṛṣṇatejāṁsy astrāyudhāni ca

हंसाय दह्रनिलयाय निरीक्षकायकृष्णाय मृष्टयशसे निरुपक्रमाय । सत्सङ्ग्रहाय भवपान्थनिजाश्रमाप्ता-वन्ते परीष्टगतये हरये नमस्ते ॥ ४५ ॥

haṁsāya dahra-nilayāya nirīkṣakāyakṛṣṇāya mṛṣṭa-yaśase nirupakramāyasat-saṅgrahāya bhava-pāntha-nijāśramāptāvante parīṣṭa-gataye haraye namas te

श्रीशुक उवाच अथैवमीडितो राजन् सादरं त्रिदशैर्हरि: । स्वमुपस्थानमाकर्ण्य प्राह तानभिनन्दित: ॥ ४६ ॥

śrī-śuka uvācaathaivam īḍito rājansādaraṁ tri-daśair hariḥsvam upasthānam ākarṇyaprāha tān abhinanditaḥ

श्रीभगवानुवाचप्रीतोऽहं व: सुरश्रेष्ठा मदुपस्थानविद्यया । आत्मैश्वर्यस्मृति: पुंसां भक्तिश्चैव यया मयि ॥ ४७ ॥

śrī-bhagavān uvācaprīto ’haṁ vaḥ sura-śreṣṭhāmad-upasthāna-vidyayāātmaiśvarya-smṛtiḥ puṁsāṁbhaktiś caiva yayā mayi

किं दुरापं मयि प्रीते तथापि विबुधर्षभा: । मय्येकान्तमतिर्नान्यन्मत्तो वाञ्छति तत्त्ववित् ॥ ४८ ॥

kiṁ durāpaṁ mayi prītetathāpi vibudharṣabhāḥmayy ekānta-matir nānyanmatto vāñchati tattva-vit

न वेद कृपण: श्रेय आत्मनो गुणवस्तुद‍ृक् । तस्य तानिच्छतो यच्छेद्यदि सोऽपि तथाविध: ॥ ४९ ॥

na veda kṛpaṇaḥ śreyaātmano guṇa-vastu-dṛktasya tān icchato yacchedyadi so ’pi tathā-vidhaḥ

स्वयं नि:श्रेयसं विद्वान् न वक्त्यज्ञाय कर्म हि । न राति रोगिणोऽपथ्यं वाञ्छतोऽपि भिषक्तम: ॥ ५० ॥

svayaṁ niḥśreyasaṁ vidvānna vakty ajñāya karma hina rāti rogiṇo ’pathyaṁvāñchato ’pi bhiṣaktamaḥ

मघवन् यात भद्रं वो दध्यञ्चमृषिसत्तमम् । विद्याव्रततप:सारं गात्रं याचत मा चिरम् ॥ ५१ ॥ H

maghavan yāta bhadraṁ vodadhyañcam ṛṣi-sattamamvidyā-vrata-tapaḥ-sāraṁgātraṁ yācata mā ciram

स वा अधिगतो दध्यङ्‌ङश्विभ्यां ब्रह्म निष्कलम् । यद्वा अश्वशिरो नाम तयोरमरतां व्यधात् ॥ ५२ ॥

sa vā adhigato dadhyaṅṅaśvibhyāṁ brahma niṣkalamyad vā aśvaśiro nāmatayor amaratāṁ vyadhāt

दध्यङ्‌ङाथर्वणस्त्वष्ट्रे वर्माभेद्यं मदात्मकम् । विश्वरूपाय यत्प्रादात् त्वष्टा यत्त्वमधास्तत: ॥ ५३ ॥

dadhyaṅṅ ātharvaṇas tvaṣṭrevarmābhedyaṁ mad-ātmakamviśvarūpāya yat prādāttvaṣṭā yat tvam adhās tataḥ

युष्मभ्यं याचितोऽश्विभ्यां धर्मज्ञोऽङ्गानि दास्यति । ततस्तैरायुधश्रेष्ठो विश्वकर्मविनिर्मित: । येन वृत्रशिरो हर्ता मत्तेजउपबृंहित: ॥ ५४ ॥

yuṣmabhyaṁ yācito ’śvibhyāṁdharma-jño ’ṅgāni dāsyatitatas tair āyudha-śreṣṭhoviśvakarma-vinirmitaḥyena vṛtra-śiro hartāmat-teja-upabṛṁhitaḥ

तस्मिन् विनिहते यूयं तेजोऽस्त्रायुधसम्पद: । भूय: प्राप्स्यथ भद्रं वो न हिंसन्ति च मत्परान् ॥ ५५ ॥

tasmin vinihate yūyaṁtejo-’strāyudha-sampadaḥbhūyaḥ prāpsyatha bhadraṁ vona hiṁsanti ca mat-parān