Canto 7, Chapter 10

श्रीनारद उवाच भक्तियोगस्य तत्सर्वमन्तरायतयार्भक: । मन्यमानो हृषीकेशं स्मयमान उवाच ह ॥ १ ॥

śrī-nārada uvācabhakti-yogasya tat sarvamantarāyatayārbhakaḥmanyamāno hṛṣīkeśaṁsmayamāna uvāca ha

श्रीप्रह्राद उवाच मा मां प्रलोभयोत्पत्त्या सक्तं कामेषु तैर्वरै: । तत्सङ्गभीतो निर्विण्णो मुमुक्षुस्त्वामुपाश्रित: ॥ २ ॥

śrī-prahrāda uvācamā māṁ pralobhayotpattyāsaktaṁ kāmeṣu tair varaiḥtat-saṅga-bhīto nirviṇṇomumukṣus tvām upāśritaḥ

भृत्यलक्षणजिज्ञासुर्भक्तं कामेष्वचोदयत् । भवान् संसारबीजेषु हृदयग्रन्थिषु प्रभो ॥ ३ ॥

bhṛtya-lakṣaṇa-jijñāsurbhaktaṁ kāmeṣv acodayatbhavān saṁsāra-bījeṣuhṛdaya-granthiṣu prabho

नान्यथा तेऽखिलगुरो घटेत करुणात्मन: । यस्त आशिष आशास्ते न स भृत्य: स वै वणिक् ॥ ४ ॥

nānyathā te ’khila-guroghaṭeta karuṇātmanaḥyas ta āśiṣa āśāstena sa bhṛtyaḥ sa vai vaṇik

आशासानो न वै भृत्य: स्वामिन्याशिष आत्मन: । न स्वामी भृत्यत: स्वाम्यमिच्छन्यो राति चाशिष: ॥ ५ ॥

āśāsāno na vai bhṛtyaḥsvāminy āśiṣa ātmanaḥna svāmī bhṛtyataḥ svāmyamicchan yo rāti cāśiṣaḥ

अहं त्वकामस्त्वद्भ‍क्तस्त्वं च स्वाम्यनपाश्रय: । नान्यथेहावयोरर्थो राजसेवकयोरिव ॥ ६ ॥

ahaṁ tv akāmas tvad-bhaktastvaṁ ca svāmy anapāśrayaḥnānyathehāvayor arthorāja-sevakayor iva

यदि दास्यसि मे कामान्वरांस्त्वं वरदर्षभ । कामानां हृद्यसंरोहं भवतस्तु वृणे वरम् ॥ ७ ॥

yadi dāsyasi me kāmānvarāṁs tvaṁ varadarṣabhakāmānāṁ hṛdy asaṁrohaṁbhavatas tu vṛṇe varam

इन्द्रियाणि मन: प्राण आत्मा धर्मो धृतिर्मति: । ह्री: श्रीस्तेज: स्मृति: सत्यं यस्य नश्यन्ति जन्मना ॥ ८ ॥

indriyāṇi manaḥ prāṇaātmā dharmo dhṛtir matiḥhrīḥ śrīs tejaḥ smṛtiḥ satyaṁyasya naśyanti janmanā

विमुञ्चति यदा कामान्मानवो मनसि स्थितान् । तर्ह्येव पुण्डरीकाक्ष भगवत्त्वाय कल्पते ॥ ९ ॥

vimuñcati yadā kāmānmānavo manasi sthitāntarhy eva puṇḍarīkākṣabhagavattvāya kalpate

ॐ नमो भगवते तुभ्यं पुरुषाय महात्मने । हरयेऽद्भ‍ुतसिंहाय ब्रह्मणे परमात्मने ॥ १० ॥

oṁ namo bhagavate tubhyaṁpuruṣāya mahātmaneharaye ’dbhuta-siṁhāyabrahmaṇe paramātmane

श्रीभगवानुवाचनैकान्तिनो मे मयि जात्विहाशिषआशासतेऽमुत्र च ये भवद्विधा: । तथापि मन्वन्तरमेतदत्रदैत्येश्वराणामनुभुङ्‌क्ष्व भोगान् ॥ ११ ॥

śrī-bhagavān uvācanaikāntino me mayi jātv ihāśiṣaāśāsate ’mutra ca ye bhavad-vidhāḥtathāpi manvantaram etad atradaityeśvarāṇām anubhuṅkṣva bhogān

कथा मदीया जुषमाण: प्रियास्त्व-मावेश्य मामात्मनि सन्तमेकम् । सर्वेषु भूतेष्वधियज्ञमीशंयजस्व योगेन च कर्म हिन्वन् ॥ १२ ॥

kathā madīyā juṣamāṇaḥ priyās tvamāveśya mām ātmani santam ekamsarveṣu bhūteṣv adhiyajñam īśaṁyajasva yogena ca karma hinvan

भोगेन पुण्यं कुशलेन पापंकलेवरं कालजवेन हित्वा । कीर्तिं विशुद्धां सुरलोकगीतांविताय मामेष्यसि मुक्तबन्ध: ॥ १३ ॥

bhogena puṇyaṁ kuśalena pāpaṁkalevaraṁ kāla-javena hitvākīrtiṁ viśuddhāṁ sura-loka-gītāṁvitāya mām eṣyasi mukta-bandhaḥ

य एतत्कीर्तयेन्मह्यं त्वया गीतमिदं नर: । त्वां च मां च स्मरन्काले कर्मबन्धात्प्रमुच्यते ॥ १४ ॥

ya etat kīrtayen mahyaṁtvayā gītam idaṁ naraḥtvāṁ ca māṁ ca smaran kālekarma-bandhāt pramucyate

श्रीप्रह्राद उवाच वरं वरय एतत्ते वरदेशान्महेश्वर । यदनिन्दत्पिता मे त्वामविद्वांस्तेज ऐश्वरम् ॥ १५ ॥ विद्धामर्षाशय: साक्षात्सर्वलोकगुरुं प्रभुम् । भ्रातृहेति मृषाद‍ृष्टिस्त्वद्भ‍क्ते मयि चाघवान् ॥ १६ ॥ तस्मात्पिता मे पूयेत दुरन्ताद् दुस्तरादघात् । पूतस्तेऽपाङ्गसंद‍ृष्टस्तदा कृपणवत्सल ॥ १७ ॥

śrī-prahrāda uvācavaraṁ varaya etat tevaradeśān maheśvarayad anindat pitā metvām avidvāṁs teja aiśvaram

श्रीभगवानुवाचत्रि:सप्तभि: पिता पूत: पितृभि: सह तेऽनघ । यत्साधोऽस्य कुले जातो भवान्वै कुलपावन: ॥ १८ ॥

śrī-bhagavān uvācatriḥ-saptabhiḥ pitā pūtaḥpitṛbhiḥ saha te ’naghayat sādho ’sya kule jātobhavān vai kula-pāvanaḥ

यत्र यत्र च मद्भ‍क्ता: प्रशान्ता: समदर्शिन: । साधव: समुदाचारास्ते पूयन्तेऽपि कीकटा: ॥ १९ ॥

yatra yatra ca mad-bhaktāḥpraśāntāḥ sama-darśinaḥsādhavaḥ samudācārāste pūyante ’pi kīkaṭāḥ

सर्वात्मना न हिंसन्ति भूतग्रामेषु किञ्चन । उच्चावचेषु दैत्येन्द्र मद्भ‍ावविगतस्पृहा: ॥ २० ॥

sarvātmanā na hiṁsantibhūta-grāmeṣu kiñcanauccāvaceṣu daityendramad-bhāva-vigata-spṛhāḥ

भवन्ति पुरुषा लोके मद्भ‍क्तास्त्वामनुव्रता: । भवान्मे खलु भक्तानां सर्वेषां प्रतिरूपधृक् ॥ २१ ॥

bhavanti puruṣā lokemad-bhaktās tvām anuvratāḥbhavān me khalu bhaktānāṁsarveṣāṁ pratirūpa-dhṛk

कुरु त्वं प्रेतकृत्यानि पितु: पूतस्य सर्वश: । मदङ्गस्पर्शनेनाङ्ग लोकान्यास्यति सुप्रजा: ॥ २२ ॥

kuru tvaṁ preta-kṛtyānipituḥ pūtasya sarvaśaḥmad-aṅga-sparśanenāṅgalokān yāsyati suprajāḥ

पित्र्यं च स्थानमातिष्ठ यथोक्तं ब्रह्मवादिभि: । मय्यावेश्य मनस्तात कुरु कर्माणि मत्पर: ॥ २३ ॥

pitryaṁ ca sthānam ātiṣṭhayathoktaṁ brahmavādibhiḥmayy āveśya manas tātakuru karmāṇi mat-paraḥ

श्रीनारद उवाच प्रह्रादोऽपि तथा चक्रे पितुर्यत्साम्परायिकम् । यथाह भगवान् राजन्नभिषिक्तो द्विजातिभि: ॥ २४ ॥

śrī-nārada uvācaprahrādo ’pi tathā cakrepitur yat sāmparāyikamyathāha bhagavān rājannabhiṣikto dvijātibhiḥ

प्रसादसुमुखं द‍ृष्ट्वा ब्रह्मा नरहरिं हरिम् । स्तुत्वा वाग्भि: पवित्राभि: प्राह देवादिभिर्वृत: ॥ २५ ॥

prasāda-sumukhaṁ dṛṣṭvābrahmā narahariṁ harimstutvā vāgbhiḥ pavitrābhiḥprāha devādibhir vṛtaḥ

श्रीब्रह्मोवाचदेवदेवाखिलाध्यक्ष भूतभावन पूर्वज । दिष्टय‍ा ते निहत: पापो लोकसन्तापनोऽसुर: ॥ २६ ॥

śrī-brahmovācadeva-devākhilādhyakṣabhūta-bhāvana pūrvajadiṣṭyā te nihataḥ pāpoloka-santāpano ’suraḥ

योऽसौ लब्धवरो मत्तो न वध्यो मम सृष्टिभि: । तपोयोगबलोन्नद्ध: समस्तनिगमानहन् ॥ २७ ॥

yo ’sau labdha-varo mattona vadhyo mama sṛṣṭibhiḥtapo-yoga-balonnaddhaḥsamasta-nigamān ahan

दिष्टय‍ा तत्तनय: साधुर्महाभागवतोऽर्भक: । त्वया विमोचितो मृत्योर्दिष्टय‍ा त्वां समितोऽधुना ॥ २८ ॥

diṣṭyā tat-tanayaḥ sādhurmahā-bhāgavato ’rbhakaḥtvayā vimocito mṛtyordiṣṭyā tvāṁ samito ’dhunā

एतद् वपुस्ते भगवन्ध्यायत: परमात्मन: । सर्वतो गोप्तृ सन्त्रासान्मृत्योरपि जिघांसत: ॥ २९ ॥

etad vapus te bhagavandhyāyataḥ paramātmanaḥsarvato goptṛ santrāsānmṛtyor api jighāṁsataḥ

श्रीभगवानुवाचमैवं विभोऽसुराणां ते प्रदेय: पद्मसम्भव । वर: क्रूरनिसर्गाणामहीनाममृतं यथा ॥ ३० ॥

śrī-bhagavān uvācamaivaṁ vibho ’surāṇāṁ tepradeyaḥ padma-sambhavavaraḥ krūra-nisargāṇāmahīnām amṛtaṁ yathā

श्रीनारद उवाच इत्युक्त्वा भगवान् राजंस्ततश्चान्तर्दधे हरि: । अद‍ृश्य: सर्वभूतानां पूजित: परमेष्ठिना ॥ ३१ ॥

śrī-nārada uvācaity uktvā bhagavān rājaṁstataś cāntardadhe hariḥadṛśyaḥ sarva-bhūtānāṁpūjitaḥ parameṣṭhinā

तत: सम्पूज्य शिरसा ववन्दे परमेष्ठिनम् । भवं प्रजापतीन्देवान्प्रह्रादो भगवत्कला: ॥ ३२ ॥

tataḥ sampūjya śirasāvavande parameṣṭhinambhavaṁ prajāpatīn devānprahrādo bhagavat-kalāḥ

तत: काव्यादिभि: सार्धं मुनिभि: कमलासन: । दैत्यानां दानवानां च प्रह्रादमकरोत्पतिम् ॥ ३३ ॥

tataḥ kāvyādibhiḥ sārdhaṁmunibhiḥ kamalāsanaḥdaityānāṁ dānavānāṁ caprahrādam akarot patim

प्रतिनन्द्य ततो देवा: प्रयुज्य परमाशिष: । स्वधामानि ययू राजन्ब्रह्माद्या: प्रतिपूजिता: ॥ ३४ ॥

pratinandya tato devāḥprayujya paramāśiṣaḥsva-dhāmāni yayū rājanbrahmādyāḥ pratipūjitāḥ

एवं च पार्षदौ विष्णो: पुत्रत्वं प्रापितौ दिते: । हृदि स्थितेन हरिणा वैरभावेन तौ हतौ ॥ ३५ ॥

evaṁ ca pārṣadau viṣṇoḥputratvaṁ prāpitau diteḥhṛdi sthitena hariṇāvaira-bhāvena tau hatau

पुनश्च विप्रशापेन राक्षसौ तौ बभूवतु: । कुम्भकर्णदशग्रीवौ हतौ तौ रामविक्रमै: ॥ ३६ ॥

punaś ca vipra-śāpenarākṣasau tau babhūvatuḥkumbhakarṇa-daśa-grīvauhatau tau rāma-vikramaiḥ

शयानौ युधि निर्भिन्नहृदयौ रामशायकै: । तच्चित्तौ जहतुर्देहं यथा प्राक्तनजन्मनि ॥ ३७ ॥

śayānau yudhi nirbhinna-hṛdayau rāma-śāyakaiḥtac-cittau jahatur dehaṁyathā prāktana-janmani

ताविहाथ पुनर्जातौ शिशुपालकरूषजौ । हरौ वैरानुबन्धेन पश्यतस्ते समीयतु: ॥ ३८ ॥

tāv ihātha punar jātauśiśupāla-karūṣa-jauharau vairānubandhenapaśyatas te samīyatuḥ

एन: पूर्वकृतं यत् तद् राजान: कृष्णवैरिण: । जहुस्तेऽन्ते तदात्मान: कीट: पेशस्कृतो यथा ॥ ३९ ॥

enaḥ pūrva-kṛtaṁ yat tadrājānaḥ kṛṣṇa-vairiṇaḥjahus te ’nte tad-ātmānaḥkīṭaḥ peśaskṛto yathā

यथा यथा भगवतो भक्त्या परमयाभिदा । नृपाश्चैद्यादय: सात्म्यं हरेस्तच्चिन्तया ययु: ॥ ४० ॥

yathā yathā bhagavatobhaktyā paramayābhidānṛpāś caidyādayaḥ sātmyaṁhares tac-cintayā yayuḥ

आख्यातं सर्वमेतत्ते यन्मां त्वं परिपृष्टवान् । दमघोषसुतादीनां हरे: सात्म्यमपि द्विषाम् ॥ ४१ ॥

ākhyātaṁ sarvam etat teyan māṁ tvaṁ paripṛṣṭavāndamaghoṣa-sutādīnāṁhareḥ sātmyam api dviṣām

एषा ब्रह्मण्यदेवस्य कृष्णस्य च महात्मन: । अवतारकथा पुण्या वधो यत्रादिदैत्ययो: ॥ ४२ ॥

eṣā brahmaṇya-devasyakṛṣṇasya ca mahātmanaḥavatāra-kathā puṇyāvadho yatrādi-daityayoḥ

प्रह्रादस्यानुचरितं महाभागवतस्य च । भक्तिर्ज्ञानं विरक्तिश्च याथार्थ्यं चास्य वै हरे: ॥ ४३ ॥ सर्गस्थित्यप्ययेशस्य गुणकर्मानुवर्णनम् । परावरेषां स्थानानां कालेन व्यत्ययो महान् ॥ ४४ ॥

prahrādasyānucaritaṁmahā-bhāgavatasya cabhaktir jñānaṁ viraktiś cayāthārthyaṁ cāsya vai hareḥ

धर्मो भागवतानां च भगवान्येन गम्यते । आख्यानेऽस्मिन्समाम्नातमाध्यात्मिकमशेषत: ॥ ४५ ॥

dharmo bhāgavatānāṁ cabhagavān yena gamyateākhyāne ’smin samāmnātamādhyātmikam aśeṣataḥ

य एतत्पुण्यमाख्यानं विष्णोर्वीर्योपबृंहितम् । कीर्तयेच्छ्रद्धया श्रुत्वा कर्मपाशैर्विमुच्यते ॥ ४६ ॥

ya etat puṇyam ākhyānaṁviṣṇor vīryopabṛṁhitamkīrtayec chraddhayā śrutvākarma-pāśair vimucyate

एतद्य आदिपुरुषस्य मृगेन्द्रलीलांदैत्येन्द्रयूथपवधं प्रयत: पठेत । दैत्यात्मजस्य च सतां प्रवरस्य पुण्यंश्रुत्वानुभावमकुतोभयमेति लोकम् ॥ ४७ ॥

etad ya ādi-puruṣasya mṛgendra-līlāṁdaityendra-yūtha-pa-vadhaṁ prayataḥ paṭhetadaityātmajasya ca satāṁ pravarasya puṇyaṁśrutvānubhāvam akuto-bhayam eti lokam

यूयं नृलोके बत भूरिभागालोकं पुनाना मुनयोऽभियन्ति । येषां गृहानावसतीति साक्षाद्गूढं परं ब्रह्म मनुष्यलिङ्गम् ॥ ४८ ॥

yūyaṁ nṛ-loke bata bhūri-bhāgālokaṁ punānā munayo ’bhiyantiyeṣāṁ gṛhān āvasatīti sākṣādgūḍhaṁ paraṁ brahma manuṣya-liṅgam

स वा अयं ब्रह्म महद्विमृग्य-कैवल्यनिर्वाणसुखानुभूति: । प्रिय: सुहृद् व: खलु मातुलेयआत्मार्हणीयो विधिकृद्गुरुश्च ॥ ४९ ॥

sa vā ayaṁ brahma mahad-vimṛgya-kaivalya-nirvāṇa-sukhānubhūtiḥpriyaḥ suhṛd vaḥ khalu mātuleyaātmārhaṇīyo vidhi-kṛd guruś ca

न यस्य साक्षाद्भ‍वपद्मजादिभीरूपं धिया वस्तुतयोपवर्णितम् । मौनेन भक्त्योपशमेन पूजित:प्रसीदतामेष स सात्वतां पति: ॥ ५० ॥

na yasya sākṣād bhava-padmajādibhīrūpaṁ dhiyā vastutayopavarṇitammaunena bhaktyopaśamena pūjitaḥprasīdatām eṣa sa sātvatāṁ patiḥ

स एष भगवान् राजन्व्यतनोद्विहतं यश: । पुरा रुद्रस्य देवस्य मयेनानन्तमायिना ॥ ५१ ॥

sa eṣa bhagavān rājanvyatanod vihataṁ yaśaḥpurā rudrasya devasyamayenānanta-māyinā

राजोवाचकस्मिन्कर्मणि देवस्य मयोऽहञ्जगदीशितु: । यथा चोपचिता कीर्ति: कृष्णेनानेन कथ्यताम् ॥ ५२ ॥

rājovācakasmin karmaṇi devasyamayo ’hañ jagad-īśituḥyathā copacitā kīrtiḥkṛṣṇenānena kathyatām

श्रीनारद उवाच निर्जिता असुरा देवैर्युध्यनेनोपबृंहितै: । मायिनां परमाचार्यं मयं शरणमाययु: ॥ ५३ ॥

śrī-nārada uvācanirjitā asurā devairyudhy anenopabṛṁhitaiḥmāyināṁ paramācāryaṁmayaṁ śaraṇam āyayuḥ

स निर्माय पुरस्तिस्रो हैमीरौप्यायसीर्विभु: । दुर्लक्ष्यापायसंयोगा दुर्वितर्क्यपरिच्छदा: ॥ ५४ ॥ ताभिस्तेऽसुरसेनान्यो लोकांस्त्रीन् सेश्वरान्नृप । स्मरन्तो नाशयां चक्रु: पूर्ववैरमलक्षिता: ॥ ५५ ॥

sa nirmāya puras tisrohaimī-raupyāyasīr vibhuḥdurlakṣyāpāya-saṁyogādurvitarkya-paricchadāḥ

ततस्ते सेश्वरा लोका उपासाद्येश्वरं नता: । त्राहि नस्तावकान्देव विनष्टांस्त्रिपुरालयै: ॥ ५६ ॥

tatas te seśvarā lokāupāsādyeśvaraṁ natāḥtrāhi nas tāvakān devavinaṣṭāṁs tripurālayaiḥ

अथानुगृह्य भगवान्मा भैष्टेति सुरान्विभु: । शरं धनुषि सन्धाय पुरेष्वस्त्रं व्यमुञ्चत ॥ ५७ ॥

athānugṛhya bhagavānmā bhaiṣṭeti surān vibhuḥśaraṁ dhanuṣi sandhāyapureṣv astraṁ vyamuñcata

ततोऽग्निवर्णा इषव उत्पेतु: सूर्यमण्डलात् । यथा मयूखसन्दोहा नाद‍ृश्यन्त पुरो यत: ॥ ५८ ॥

tato ’gni-varṇā iṣavautpetuḥ sūrya-maṇḍalātyathā mayūkha-sandohānādṛśyanta puro yataḥ

तै: स्पृष्टा व्यसव: सर्वे निपेतु: स्म पुरौकस: । तानानीय महायोगी मय: कूपरसेऽक्षिपत् ॥ ५९ ॥

taiḥ spṛṣṭā vyasavaḥ sarvenipetuḥ sma puraukasaḥtān ānīya mahā-yogīmayaḥ kūpa-rase ’kṣipat

सिद्धामृतरसस्पृष्टा वज्रसारा महौजस: । उत्तस्थुर्मेघदलना वैद्युता इव वह्नय: ॥ ६० ॥

siddhāmṛta-rasa-spṛṣṭāvajra-sārā mahaujasaḥuttasthur megha-dalanāvaidyutā iva vahnayaḥ

विलोक्य भग्नसङ्कल्पं विमनस्कं वृषध्वजम् । तदायं भगवान्विष्णुस्तत्रोपायमकल्पयत् ॥ ६१ ॥

vilokya bhagna-saṅkalpaṁvimanaskaṁ vṛṣa-dhvajamtadāyaṁ bhagavān viṣṇustatropāyam akalpayat

वत्सश्चासीत्तदा ब्रह्मा स्वयं विष्णुरयं हि गौ: । प्रविश्य त्रिपुरं काले रसकूपामृतं पपौ ॥ ६२ ॥

vatsaś cāsīt tadā brahmāsvayaṁ viṣṇur ayaṁ hi gauḥpraviśya tripuraṁ kālerasa-kūpāmṛtaṁ papau

तेऽसुरा ह्यपि पश्यन्तो न न्यषेधन्विमोहिता: । तद्विज्ञाय महायोगी रसपालानिदं जगौ । स्मयन्विशोक: शोकार्तान्स्मरन्दैवगतिं च ताम् ॥ ६३ ॥

te ’surā hy api paśyantona nyaṣedhan vimohitāḥtad vijñāya mahā-yogīrasa-pālān idaṁ jagausmayan viśokaḥ śokārtānsmaran daiva-gatiṁ ca tām

देवोऽसुरो नरोऽन्यो वा नेश्वरोऽस्तीह कश्चन । आत्मनोऽन्यस्य वा दिष्टं दैवेनापोहितुं द्वयो: ॥ ६४ ॥

devo ’suro naro ’nyo vāneśvaro ’stīha kaścanaātmano ’nyasya vā diṣṭaṁdaivenāpohituṁ dvayoḥ

अथासौ शक्तिभि: स्वाभि: शम्भो: प्राधानिकं व्यधात् । धर्मज्ञानविरक्त्यृद्धितपोविद्याक्रियादिभि: ॥ ६५ ॥ रथं सूतं ध्वजं वाहान्धनुर्वर्मशरादि यत् । सन्नद्धो रथमास्थाय शरं धनुरुपाददे ॥ ६६ ॥

athāsau śaktibhiḥ svābhiḥśambhoḥ prādhānikaṁ vyadhātdharma-jñāna-virakty-ṛddhi-tapo-vidyā-kriyādibhiḥ

शरं धनुषि सन्धाय मुहूर्तेऽभिजितीश्वर: । ददाह तेन दुर्भेद्या हरोऽथ त्रिपुरो नृप ॥ ६७ ॥

śaraṁ dhanuṣi sandhāyamuhūrte ’bhijitīśvaraḥdadāha tena durbhedyāharo ’tha tripuro nṛpa

दिवि दुन्दुभयो नेदुर्विमानशतसङ्कुला: । देवर्षिपितृसिद्धेशा जयेति कुसुमोत्करै: । अवाकिरञ्जगुर्हृष्टा ननृतुश्चाप्सरोगणा: ॥ ६८ ॥

divi dundubhayo nedurvimāna-śata-saṅkulāḥdevarṣi-pitṛ-siddheśājayeti kusumotkaraiḥavākirañ jagur hṛṣṭānanṛtuś cāpsaro-gaṇāḥ

एवं दग्ध्वा पुरस्तिस्रो भगवान्पुरहा नृप । ब्रह्मादिभि: स्तूयमान: स्वं धाम प्रत्यपद्यत ॥ ६९ ॥

evaṁ dagdhvā puras tisrobhagavān pura-hā nṛpabrahmādibhiḥ stūyamānaḥsvaṁ dhāma pratyapadyata

एवं विधान्यस्य हरे: स्वमाययाविडम्बमानस्य नृलोकमात्मन: । वीर्याणि गीतान्यृषिभिर्जगद्गुरो-र्लोकं पुनानान्यपरं वदामि किम् ॥ ७० ॥

evaṁ vidhāny asya hareḥ sva-māyayāviḍambamānasya nṛ-lokam ātmanaḥvīryāṇi gītāny ṛṣibhir jagad-gurorlokaṁ punānāny aparaṁ vadāmi kim