Canto 7, Chapter 8

श्रीनारद उवाच अथ दैत्यसुता: सर्वे श्रुत्वा तदनुवर्णितम् । जगृहुर्निरवद्यत्वान्नैव गुर्वनुशिक्षितम् ॥ १ ॥

śrī-nārada uvācaatha daitya-sutāḥ sarveśrutvā tad-anuvarṇitamjagṛhur niravadyatvānnaiva gurv-anuśikṣitam

अथाचार्यसुतस्तेषां बुद्धिमेकान्तसंस्थिताम् । आलक्ष्य भीतस्त्वरितो राज्ञ आवेदयद्यथा ॥ २ ॥

athācārya-sutas teṣāṁbuddhim ekānta-saṁsthitāmālakṣya bhītas tvaritorājña āvedayad yathā

कोपावेशचलद्गात्र: पुत्रं हन्तुं मनो दधे । क्षिप्‍त्वा परुषया वाचा प्रह्रादमतदर्हणम् । आहेक्षमाण: पापेन तिरश्चीनेन चक्षुषा ॥ ३ ॥ प्रश्रयावनतं दान्तं बद्धाञ्जलिमवस्थितम् । सर्प: पदाहत इव श्वसन्प्रकृतिदारुण: ॥ ४ ॥

kopāveśa-calad-gātraḥputraṁ hantuṁ mano dadhekṣiptvā paruṣayā vācāprahrādam atad-arhaṇam

श्रीहिरण्यकशिपुरुवाचहे दुर्विनीत मन्दात्मन्कुलभेदकराधम । स्तब्धं मच्छासनोद्‌वृत्तं नेष्ये त्वाद्य यमक्षयम् ॥ ५ ॥

śrī-hiraṇyakaśipur uvācahe durvinīta mandātmankula-bheda-karādhamastabdhaṁ mac-chāsanodvṛttaṁneṣye tvādya yama-kṣayam

क्रुद्धस्य यस्य कम्पन्ते त्रयो लोका: सहेश्वरा: । तस्य मेऽभीतवन्मूढ शासनं किं बलोऽत्यगा: ॥ ६ ॥

kruddhasya yasya kampantetrayo lokāḥ saheśvarāḥtasya me ’bhītavan mūḍhaśāsanaṁ kiṁ balo ’tyagāḥ

श्रीप्रह्राद उवाच न केवलं मे भवतश्च राजन्स वै बलं बलिनां चापरेषाम् । परेऽवरेऽमी स्थिरजङ्गमा येब्रह्मादयो येन वशं प्रणीता: ॥ ७ ॥

śrī-prahrāda uvācana kevalaṁ me bhavataś ca rājansa vai balaṁ balināṁ cāpareṣāmpare ’vare ’mī sthira-jaṅgamā yebrahmādayo yena vaśaṁ praṇītāḥ

स ईश्वर: काल उरुक्रमोऽसा-वोज: सह: सत्त्वबलेन्द्रियात्मा । स एव विश्वं परम: स्वशक्तिभि:सृजत्यवत्यत्ति गुणत्रयेश: ॥ ८ ॥

sa īśvaraḥ kāla urukramo ’sāvojaḥ sahaḥ sattva-balendriyātmāsa eva viśvaṁ paramaḥ sva-śaktibhiḥsṛjaty avaty atti guṇa-trayeśaḥ

जह्यासुरं भावमिमं त्वमात्मन:समं मनो धत्स्व न सन्ति विद्विष: । ऋतेऽजितादात्मन उत्पथे स्थितात्तद्धि ह्यनन्तस्य महत्समर्हणम् ॥ ९ ॥

jahy āsuraṁ bhāvam imaṁ tvam ātmanaḥsamaṁ mano dhatsva na santi vidviṣaḥṛte ’jitād ātmana utpathe sthitāttad dhi hy anantasya mahat samarhaṇam

दस्यून्पुरा षण् न विजित्य लुम्पतोमन्यन्त एके स्वजिता दिशो दश । जितात्मनो ज्ञस्य समस्य देहिनांसाधो: स्वमोहप्रभवा: कुत: परे ॥ १० ॥

dasyūn purā ṣaṇ na vijitya lumpatomanyanta eke sva-jitā diśo daśajitātmano jñasya samasya dehināṁsādhoḥ sva-moha-prabhavāḥ kutaḥ pare

श्रीहिरण्यकशिपुरुवाचव्यक्तं त्वं मर्तुकामोऽसि योऽतिमात्रं विकत्थसे । मुमूर्षूणां हि मन्दात्मन् ननु स्युर्विक्लवा गिर: ॥ ११ ॥

śrī-hiraṇyakaśipur uvācavyaktaṁ tvaṁ martu-kāmo ’siyo ’timātraṁ vikatthasemumūrṣūṇāṁ hi mandātmannanu syur viklavā giraḥ

यस्त्वया मन्दभाग्योक्तो मदन्यो जगदीश्वर: । क्व‍ासौ यदि स सर्वत्र कस्मात् स्तम्भे न द‍ृश्यते ॥ १२ ॥

yas tvayā manda-bhāgyoktomad-anyo jagad-īśvaraḥkvāsau yadi sa sarvatrakasmāt stambhe na dṛśyate

सोऽहं विकत्थमानस्य शिर: कायाद्धरामि ते । गोपायेत हरिस्त्वाद्य यस्ते शरणमीप्सितम् ॥ १३ ॥

so ’haṁ vikatthamānasyaśiraḥ kāyād dharāmi tegopāyeta haris tvādyayas te śaraṇam īpsitam

एवं दुरुक्तैर्मुहुरर्दयन् रुषासुतं महाभागवतं महासुर: । खड्‌गं प्रगृह्योत्पतितो वरासनात्स्तम्भं तताडातिबल: स्वमुष्टिना ॥ १४ ॥

evaṁ duruktair muhur ardayan ruṣāsutaṁ mahā-bhāgavataṁ mahāsuraḥkhaḍgaṁ pragṛhyotpatito varāsanātstambhaṁ tatāḍātibalaḥ sva-muṣṭinā

तदैव तस्मिन्निनदोऽतिभीषणोबभूव येनाण्डकटाहमस्फुटत् । यं वै स्वधिष्ण्योपगतं त्वजादय:श्रुत्वा स्वधामात्ययमङ्ग मेनिरे ॥ १५ ॥

tadaiva tasmin ninado ’tibhīṣaṇobabhūva yenāṇḍa-kaṭāham asphuṭatyaṁ vai sva-dhiṣṇyopagataṁ tv ajādayaḥśrutvā sva-dhāmātyayam aṅga menire

स विक्रमन् पुत्रवधेप्सुरोजसानिशम्य निर्ह्रादमपूर्वमद्भ‍ुतम् । अन्त:सभायां न ददर्श तत्पदंवितत्रसुर्येन सुरारियूथपा: ॥ १६ ॥

sa vikraman putra-vadhepsur ojasāniśamya nirhrādam apūrvam adbhutamantaḥ-sabhāyāṁ na dadarśa tat-padaṁvitatrasur yena surāri-yūtha-pāḥ

सत्यं विधातुं निजभृत्यभाषितंव्याप्तिं च भूतेष्वखिलेषु चात्मन: । अद‍ृश्यतात्यद्भ‍ुतरूपमुद्वहन्स्तम्भे सभायां न मृगं न मानुषम् ॥ १७ ॥

satyaṁ vidhātuṁ nija-bhṛtya-bhāṣitaṁvyāptiṁ ca bhūteṣv akhileṣu cātmanaḥadṛśyatātyadbhuta-rūpam udvahanstambhe sabhāyāṁ na mṛgaṁ na mānuṣam

स सत्त्वमेनं परितो विपश्यन्स्तम्भस्य मध्यादनुनिर्जिहानम् । नायं मृगो नापि नरो विचित्र-महो किमेतन्नृमृगेन्द्ररूपम् ॥ १८ ॥

sa sattvam enaṁ parito vipaśyanstambhasya madhyād anunirjihānamnāyaṁ mṛgo nāpi naro vicitramaho kim etan nṛ-mṛgendra-rūpam

मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनंस्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चलक्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भ‍ुत-व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर-ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै-र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध-प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥

mīmāṁsamānasya samutthito ’gratonṛsiṁha-rūpas tad alaṁ bhayānakampratapta-cāmīkara-caṇḍa-locanaṁsphurat saṭā-keśara-jṛmbhitānanam

प्रायेण मेऽयं हरिणोरुमायिनावध: स्मृतोऽनेन समुद्यतेन किम् । एवं ब्रुवंस्त्वभ्यपतद् गदायुधोनदन् नृसिंहं प्रति दैत्यकुञ्जर: ॥ २३ ॥

prāyeṇa me ’yaṁ hariṇorumāyināvadhaḥ smṛto ’nena samudyatena kimevaṁ bruvaṁs tv abhyapatad gadāyudhonadan nṛsiṁhaṁ prati daitya-kuñjaraḥ

अलक्षितोऽग्नौ पतित: पतङ्गमोयथा नृसिंहौजसि सोऽसुरस्तदा । न तद्विचित्रं खलु सत्त्वधामनिस्वतेजसा यो नु पुरापिबत् तम: ॥ २४ ॥

alakṣito ’gnau patitaḥ pataṅgamoyathā nṛsiṁhaujasi so ’suras tadāna tad vicitraṁ khalu sattva-dhāmanisva-tejasā yo nu purāpibat tamaḥ

ततोऽभिपद्याभ्यहनन्महासुरोरुषा नृसिंहं गदयोरुवेगया । तं विक्रमन्तं सगदं गदाधरोमहोरगं तार्क्ष्यसुतो यथाग्रहीत् ॥ २५ ॥

tato ’bhipadyābhyahanan mahāsuroruṣā nṛsiṁhaṁ gadayoruvegayātaṁ vikramantaṁ sagadaṁ gadādharomahoragaṁ tārkṣya-suto yathāgrahīt

स तस्य हस्तोत्कलितस्तदासुरोविक्रीडतो यद्वदहिर्गरुत्मत: । असाध्वमन्यन्त हृतौकसोऽमराघनच्छदा भारत सर्वधिष्ण्यपा: ॥ २६ ॥

sa tasya hastotkalitas tadāsurovikrīḍato yadvad ahir garutmataḥasādhv amanyanta hṛtaukaso ’marāghana-cchadā bhārata sarva-dhiṣṇya-pāḥ

तं मन्यमानो निजवीर्यशङ्कितंयद्धस्तमुक्तो नृहरिं महासुर: । पुनस्तमासज्जत खड्‌गचर्मणीप्रगृह्य वेगेन गतश्रमो मृधे ॥ २७ ॥

taṁ manyamāno nija-vīrya-śaṅkitaṁyad dhasta-mukto nṛhariṁ mahāsuraḥpunas tam āsajjata khaḍga-carmaṇīpragṛhya vegena gata-śramo mṛdhe

तं श्येनवेगं शतचन्द्रवर्त्मभिश्चरन्तमच्छिद्रमुपर्यधो हरि: । कृत्वाट्टहासं खरमुत्स्वनोल्बणंनिमीलिताक्षं जगृहे महाजव: ॥ २८ ॥

taṁ śyena-vegaṁ śata-candra-vartmabhiścarantam acchidram upary-adho hariḥkṛtvāṭṭa-hāsaṁ kharam utsvanolbaṇaṁnimīlitākṣaṁ jagṛhe mahā-javaḥ

विष्वक्स्फुरन्तं ग्रहणातुरं हरि-र्व्यालो यथाखुं कुलिशाक्षतत्वचम् । द्वार्यूरुमापत्य ददार लीलयानखैर्यथाहिं गरुडो महाविषम् ॥ २९ ॥

viṣvak sphurantaṁ grahaṇāturaṁ harirvyālo yathākhuṁ kuliśākṣata-tvacamdvāry ūrum āpatya dadāra līlayānakhair yathāhiṁ garuḍo mahā-viṣam

संरम्भदुष्प्रेक्ष्यकराललोचनोव्यात्ताननान्तं विलिहन्स्वजिह्वया । असृग्लवाक्तारुणकेशराननोयथान्त्रमाली द्विपहत्यया हरि: ॥ ३० ॥

saṁrambha-duṣprekṣya-karāla-locanovyāttānanāntaṁ vilihan sva-jihvayāasṛg-lavāktāruṇa-keśarānanoyathāntra-mālī dvipa-hatyayā hariḥ

नखाङ्कुरोत्पाटितहृत्सरोरुहंविसृज्य तस्यानुचरानुदायुधान् । अहन् समस्तान्नखशस्‍त्रपाणिभि-र्दोर्दण्डयूथोऽनुपथान् सहस्रश: ॥ ३१ ॥

nakhāṅkurotpāṭita-hṛt-saroruhaṁvisṛjya tasyānucarān udāyudhānahan samastān nakha-śastra-pāṇibhirdordaṇḍa-yūtho ’nupathān sahasraśaḥ

सटावधूता जलदा: परापतन्ग्रहाश्च तद् द‍ृष्टिविमुष्टरोचिष: । अम्भोधय: श्वासहता विचुक्षुभु-र्निर्ह्रादभीता दिगिभा विचुक्रुशु: ॥ ३२ ॥

saṭāvadhūtā jaladāḥ parāpatangrahāś ca tad-dṛṣṭi-vimuṣṭa-rociṣaḥambhodhayaḥ śvāsa-hatā vicukṣubhurnirhrāda-bhītā digibhā vicukruśuḥ

द्यौस्तत्सटोत्क्षिप्तविमानसङ्कुलाप्रोत्सर्पत क्ष्मा च पदाभिपीडिता । शैला: समुत्पेतुरमुष्य रंहसातत्तेजसा खं ककुभो न रेजिरे ॥ ३३ ॥

dyaus tat-saṭotkṣipta-vimāna-saṅkulāprotsarpata kṣmā ca padābhipīḍitāśailāḥ samutpetur amuṣya raṁhasātat-tejasā khaṁ kakubho na rejire

तत: सभायामुपविष्टमुत्तमेनृपासने सम्भृततेजसं विभुम् । अलक्षितद्वैरथमत्यमर्षणंप्रचण्डवक्त्रं न बभाज कश्चन ॥ ३४ ॥

tataḥ sabhāyām upaviṣṭam uttamenṛpāsane sambhṛta-tejasaṁ vibhumalakṣita-dvairatham atyamarṣaṇaṁpracaṇḍa-vaktraṁ na babhāja kaścana

निशाम्य लोकत्रयमस्तकज्वरंतमादिदैत्यं हरिणा हतं मृधे । प्रहर्षवेगोत्कलितानना मुहु:प्रसूनवर्षैर्ववृषु: सुरस्त्रिय: ॥ ३५ ॥

niśāmya loka-traya-mastaka-jvaraṁtam ādi-daityaṁ hariṇā hataṁ mṛdhepraharṣa-vegotkalitānanā muhuḥprasūna-varṣair vavṛṣuḥ sura-striyaḥ

तदा विमानावलिभिर्नभस्तलंदिद‍ृक्षतां सङ्कुलमास नाकिनाम् । सुरानका दुन्दुभयोऽथ जघ्निरेगन्धर्वमुख्या ननृतुर्जगु: स्त्रिय: ॥ ३६ ॥

tadā vimānāvalibhir nabhastalaṁdidṛkṣatāṁ saṅkulam āsa nākināmsurānakā dundubhayo ’tha jaghniregandharva-mukhyā nanṛtur jaguḥ striyaḥ

तत्रोपव्रज्य विबुधा ब्रह्मेन्द्रगिरिशादय: । ऋषय: पितर: सिद्धा विद्याधरमहोरगा: ॥ ३७ ॥ मनव: प्रजानां पतयो गन्धर्वाप्सरचारणा: । यक्षा: किम्पुरुषास्तात वेताला: सहकिन्नरा: ॥ ३८ ॥ ते विष्णुपार्षदा: सर्वे सुनन्दकुमुदादय: । मूर्ध्नि बद्धाञ्जलिपुटा आसीनं तीव्रतेजसम् । ईडिरे नरशार्दुलं नातिदूरचरा: पृथक् ॥ ३९ ॥

tatropavrajya vibudhābrahmendra-giriśādayaḥṛṣayaḥ pitaraḥ siddhāvidyādhara-mahoragāḥ

श्रीब्रह्मोवाचनतोऽस्म्यनन्ताय दुरन्तशक्तयेविचित्रवीर्याय पवित्रकर्मणे । विश्वस्य सर्गस्थितिसंयमान् गुणै:स्वलीलया सन्दधतेऽव्ययात्मने ॥ ४० ॥

śrī-brahmovācanato ’smy anantāya duranta-śaktayevicitra-vīryāya pavitra-karmaṇeviśvasya sarga-sthiti-saṁyamān guṇaiḥsva-līlayā sandadhate ’vyayātmane

श्रीरुद्र उवाच कोपकालो युगान्तस्ते हतोऽयमसुरोऽल्पक: । तत्सुतं पाह्युपसृतं भक्तं ते भक्तवत्सल ॥ ४१ ॥

śrī-rudra uvācakopa-kālo yugāntas tehato ’yam asuro ’lpakaḥtat-sutaṁ pāhy upasṛtaṁbhaktaṁ te bhakta-vatsala

श्रीइन्द्र उवाच प्रत्यानीता: परम भवता त्रायता न: स्वभागादैत्याक्रान्तं हृदयकमलं तद्गृहं प्रत्यबोधि । कालग्रस्तं कियदिदमहो नाथ शुश्रूषतां तेमुक्तिस्तेषां न हि बहुमता नारसिंहापरै: किम् ॥ ४२ ॥

śrī-indra uvācapratyānītāḥ parama bhavatā trāyatā naḥ sva-bhāgādaityākrāntaṁ hṛdaya-kamalaṁ tad-gṛhaṁ pratyabodhikāla-grastaṁ kiyad idam aho nātha śuśrūṣatāṁ temuktis teṣāṁ na hi bahumatā nārasiṁhāparaiḥ kim

श्रीऋषय ऊचु: त्वं नस्तप: परममात्थ यदात्मतेजोयेनेदमादिपुरुषात्मगतं ससर्क्थ । तद्विप्रलुप्तममुनाद्य शरण्यपालरक्षागृहीतवपुषा पुनरन्वमंस्था: ॥ ४३ ॥

śrī-ṛṣaya ūcuḥtvaṁ nas tapaḥ paramam āttha yad ātma-tejoyenedam ādi-puruṣātma-gataṁ sasarkthatad vipraluptam amunādya śaraṇya-pālarakṣā-gṛhīta-vapuṣā punar anvamaṁsthāḥ

श्रीपितर ऊचु: श्राद्धानि नोऽधिबुभुजे प्रसभं तनूजै-र्दत्तानि तीर्थसमयेऽप्यपिबत्तिलाम्बु । तस्योदरान्नखविदीर्णवपाद्य आर्च्छत्तस्मै नमो नृहरयेऽखिलधर्मगोप्त्रे ॥ ४४ ॥

śrī-pitara ūcuḥśrāddhāni no ’dhibubhuje prasabhaṁ tanūjairdattāni tīrtha-samaye ’py apibat tilāmbutasyodarān nakha-vidīrṇa-vapād ya ārcchattasmai namo nṛharaye ’khila-dharma-goptre

श्रीसिद्धा ऊचु: यो नो गतिं योगसिद्धामसाधु-रहार्षीद् योगतपोबलेन । नाना दर्पं तं नखैर्विददारतस्मै तुभ्यं प्रणता: स्मो नृसिंह ॥ ४५ ॥

śrī-siddhā ūcuḥyo no gatiṁ yoga-siddhām asādhurahārṣīd yoga-tapo-balenanānā darpaṁ taṁ nakhair vidadāratasmai tubhyaṁ praṇatāḥ smo nṛsiṁha

श्रीविद्याधरा ऊचु: विद्यां पृथग्धारणयानुराद्धांन्यषेधदज्ञो बलवीर्यद‍ृप्त: । स येन सङ्ख्ये पशुवद्धतस्तंमायानृसिंहं प्रणता: स्म नित्यम् ॥ ४६ ॥

śrī-vidyādharā ūcuḥvidyāṁ pṛthag dhāraṇayānurāddhāṁnyaṣedhad ajño bala-vīrya-dṛptaḥsa yena saṅkhye paśuvad dhatas taṁmāyā-nṛsiṁhaṁ praṇatāḥ sma nityam

श्रीनागा ऊचु: येन पापेन रत्नानि स्त्रीरत्नानि हृतानि न: । तद्वक्ष:पाटनेनासां दत्तानन्द नमोऽस्तु ते ॥ ४७ ॥

śrī-nāgā ūcuḥyena pāpena ratnānistrī-ratnāni hṛtāni naḥtad-vakṣaḥ-pāṭanenāsāṁdattānanda namo ’stu te

श्रीमनव ऊचु: मनवो वयं तव निदेशकारिणोदितिजेन देव परिभूतसेतव: । भवता खल: स उपसंहृत: प्रभोकरवाम ते किमनुशाधि किङ्करान् ॥ ४८ ॥

śrī-manava ūcuḥmanavo vayaṁ tava nideśa-kāriṇoditijena deva paribhūta-setavaḥbhavatā khalaḥ sa upasaṁhṛtaḥ prabhokaravāma te kim anuśādhi kiṅkarān

श्रीप्रजापतय ऊचु: प्रजेशा वयं ते परेशाभिसृष्टान येन प्रजा वै सृजामो निषिद्धा: । स एष त्वया भिन्नवक्षा नु शेतेजगन्मङ्गलं सत्त्वमूर्तेऽवतार: ॥ ४९ ॥

śrī-prajāpataya ūcuḥprajeśā vayaṁ te pareśābhisṛṣṭāna yena prajā vai sṛjāmo niṣiddhāḥsa eṣa tvayā bhinna-vakṣā nu śetejagan-maṅgalaṁ sattva-mūrte ’vatāraḥ

श्रीगन्धर्वा ऊचु: वयं विभो ते नटनाट्यगायकायेनात्मसाद्वीर्यबलौजसा कृता: । स एष नीतो भवता दशामिमांकिमुत्पथस्थ: कुशलाय कल्पते ॥ ५० ॥

śrī-gandharvā ūcuḥvayaṁ vibho te naṭa-nāṭya-gāyakāyenātmasād vīrya-balaujasā kṛtāḥsa eṣa nīto bhavatā daśām imāṁkim utpathasthaḥ kuśalāya kalpate

श्रीचारणा ऊचु: हरे तवाङ्‌घ्रिपङ्कजं भवापवर्गमाश्रिता: । यदेष साधुहृच्छयस्त्वयासुर: समापित: ॥ ५१ ॥

śrī-cāraṇā ūcuḥhare tavāṅghri-paṅkajaṁbhavāpavargam āśritāḥyad eṣa sādhu-hṛc-chayastvayāsuraḥ samāpitaḥ

श्रीयक्षा ऊचु: वयमनुचरमुख्या: कर्मभिस्ते मनोज्ञै-स्त इह दितिसुतेन प्रापिता वाहकत्वम् । स तु जनपरितापं तत्कृतं जानता तेनरहर उपनीत: पञ्चतां पञ्चविंश ॥ ५२ ॥

śrī-yakṣā ūcuḥvayam anucara-mukhyāḥ karmabhis te mano-jñaista iha diti-sutena prāpitā vāhakatvamsa tu jana-paritāpaṁ tat-kṛtaṁ jānatā tenarahara upanītaḥ pañcatāṁ pañca-viṁśa

श्रीकिम्पुरुषा ऊचु: वयं किम्पुरुषास्त्वं तु महापुरुष ईश्वर: । अयं कुपुरुषो नष्टो धिक्कृत: साधुभिर्यदा ॥ ५३ ॥

śrī-kimpuruṣā ūcuḥvayaṁ kimpuruṣās tvaṁ tumahā-puruṣa īśvaraḥayaṁ kupuruṣo naṣṭodhik-kṛtaḥ sādhubhir yadā

श्रीवैतालिका ऊचु: सभासु सत्रेषु तवामलं यशोगीत्वा सपर्यां महतीं लभामहे । यस्तामनैषीद् वशमेष दुर्जनोद्विष्टय‍ा हतस्ते भगवन्यथामय: ॥ ५४ ॥

śrī-vaitālikā ūcuḥsabhāsu satreṣu tavāmalaṁ yaśogītvā saparyāṁ mahatīṁ labhāmaheyas tām anaiṣīd vaśam eṣa durjanodviṣṭyā hatas te bhagavan yathāmayaḥ

श्रीकिन्नरा ऊचु: वयमीश किन्नरगणास्तवानुगादितिजेन विष्टिममुनानुकारिता: । भवता हरे स वृजिनोऽवसादितोनरसिंह नाथ विभवाय नो भव ॥ ५५ ॥

śrī-kinnarā ūcuḥvayam īśa kinnara-gaṇās tavānugāditijena viṣṭim amunānukāritāḥbhavatā hare sa vṛjino ’vasāditonarasiṁha nātha vibhavāya no bhava

श्रीविष्णुपार्षदा ऊचु: अद्यैतद्धरिनररूपमद्भ‍ुतं तेद‍ृष्टं न: शरणद सर्वलोकशर्म । सोऽयं ते विधिकर ईश विप्रशप्त-स्तस्येदं निधनमनुग्रहाय विद्म: ॥ ५६ ॥

śrī-viṣṇu-pārṣadā ūcuḥadyaitad dhari-nara-rūpam adbhutaṁ tedṛṣṭaṁ naḥ śaraṇada sarva-loka-śarmaso ’yaṁ te vidhikara īśa vipra-śaptastasyedaṁ nidhanam anugrahāya vidmaḥ